ฉือเฉี่ยนคาบถุงนมไว้ในปาก พูดช้า ๆ ว่า "แล้วใครจะเทียบมารยาทคุณได้ล่ะ ที่จงใจปล่อยแมลงพิษกัดอานว่าน"
สีหน้าจี้หรงเอินที่ยิ้มอยู่ชะงักลง "เธอพูดอะไร?"
"ฉันพูดภาษาคนไง ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?" ฉือเฉี่ยนเท้าคาง ยิ้มกรุ้มกริ่ม "แหม เสียแรงคุณหาจังหวะทำร้ายหล่อนมาตลอดทาง เมื่อวานเกือบสำเร็จแล้วแท้ ๆ ดันมาถูกฉันกวนให้พัง เจ็บใจนักสิ"
คำพูดนี้ทำให้คนที่อยู่ในที่นั้นและคนในห้องถ่ายทอดสดที่กำลังง่วงนอนสะดุ้งตื่นทันที
อะไรนะ อะไรนะ?
อาจารย์จี่ทำร้ายลูกสาวตัวเองงั้นหรือ??
เป็นไปไม่ได้!!
จี้อานว่านยืนนิ่งอยู่กับที่
กู้ฮว่าทำท่าทนไม่ไหว "เฉี่ยนเฉี่ยน อย่าพูดมั่วสิ เมื่อวานอานว่านบาดเจ็บ อาจารย์จี่ทั้งเป็นห่วงทั้งร้อนใจ เธอไม่เห็นหรือไง"
รอยยิ้มจี้หรงเอินไม่เปลี่ยน "คุณฉือ คุณอาจจะเข้าใจฉันผิด เธอยังเด็ก ไม่รู้จักกาลเทศะ ฉันไม่ถือสาหรอก"
จะว่าไปก็สมกับเป็นศิลปินนะ
ไม่เพียงแต่มีความสามารถในวงการดนตรี ยังเข้าใจศิลปะการพูดอีกด้วย
พูดคำว่าไร้มารยาทออกมาได้เพราะขนาดนี้
เสียดายที่เขามาเจอกับฉือเฉี่ยน
ฉือเฉี่ยนรีบกินข้าวเช้า ไม่อยากพูดอ้อมค้อม ตรงเข้าถามจี้อานว่านเลย "เธอพกเครื่องรางติดตัวไว้หรือเปล่า?"
จี้อานว่านตะลึงอีกครั้ง "เธอรู้ได้ยังไง... ใช่ ฉันใส่เครื่องรางที่แม่ไปขอมาให้"
"แกะเครื่องรางออกมาดูสิ"
สีหน้าจี้หรงเอินเริ่มเคร่งลงเล็กน้อย
จี้อานว่านแกะเครื่องรางออกมา เทของข้างในออกมา นอกจากกระดาษยันต์แผ่นหนึ่งแล้ว ยังมีผงสีขาวจำนวนหนึ่งอีกด้วย