เสียงจากข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เบาลง ฉือเฉี่ยนอดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าไปทางราวกั้น อยากฟังต่ออีกสักหน่อย
เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ตัวเลยว่าเกือบครึ่งตัวล้ำออกไปนอกระเบียงแล้ว
ได้ยินเสียงจากข้าง ๆ บอกว่า: "เอาเขาไปส่งโรงพยาบาลจัดการซะเถอะ พอไม่มีเครื่องมือก่อเหตุแล้ว ก็จะได้ไม่ไปทำเรื่องเสเพลข้างนอกอีก"
ฉือเฉี่ยน: !!!
โอ้โฮ!
เด็ดสะระตี่ขนาดนั้น??
ฉือเฉี่ยนฟังแล้วตื่นเต้น หูเล็ก ๆ ของเธอเข้าใกล้ระเบียงข้าง ๆ มากขึ้นทุกที
"ต้องใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ? พูดตามตรงฉันก็ไม่ค่อยใจแข็งนะ เพราะบางครั้งเขาก็ดีกับฉันมาก"
ได้ยินคำนี้ ฉือเฉี่ยนแทบอยากจะตบต้นขา
เพื่อนเอ๋ย ผัวแกนอกใจจนเป็นปลาหมึกยักษ์แล้วนะ ยังจะสงสารเขาอีกเหรอ... เดี๋ยวนะ รู้สึกแปลก ๆ ยังไงชอบกล??
"ตอนนี้แกใจดีกับเขา ก็คือใจร้ายกับตัวเองในอนาคต แกไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาทำร้ายใครต่อใครไปกี่คนแล้ว? หนึ่งคนสองคนยังว่าได้ นี่เล่นไปห้าคนแล้วนะ แกจะคอยเช็ดขี้ให้เขาไปตลอดเลยหรือไง?"
โอ๊ยตาย!
ฉือเฉี่ยนสูดหายใจเฮือก ไอ้หนุ่มเสเพลนี่มันน่ากลัวถึงเพียงนี้
ห้าคนเลยเหรอ!?
เพื่อนเอ๋ย มัวรออะไรอยู่อีก! สามีแบบนี้เก็บไว้ขึ้นโต๊ะปีใหม่หรือไง!
ที่ระเบียงข้าง ๆ ตรงโต๊ะอาหาร มีวัยรุ่นหน้าตาดีสองคนนั่งอยู่
คนหนึ่งคือสือเจี้ยนเฉิน อีกคนคือฉีหลานเพื่อนของเขา
ฉีหลานเลี้ยงแมวส้มตัวหนึ่งชื่อซื่อกุ่ย ไปทำเรื่องเสเพลกับแมวตัวอื่นข้างนอก ทำท้องแมวพวกนั้นแล้วไม่รับผิดชอบ เอาแต่นอนขี้เกียจอยู่บ้านทุกวัน