ฉือลี่เซินหัวเราะเย็นชา: "ฉันรู้แล้ว สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋า ส่งออกมาหมดเลย"
"ฉันไม่ได้ซ่อนของไร้สาระ" ฉือเฉี่ยนพูดอย่างไม่ยอมแพ้ "ทั้งหมดนี่คืออาหารทางใจของฉัน!"
"หืม?"
ฉือเฉี่ยนทำหน้าสงสารเปิดกระเป๋า แล้วค่อย ๆ หยิบของออกมา
"ของที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าสตางค์ก็เอาออกมาด้วย"
"..."
"คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอเจาะรูตรงกลางสมุดไว้ซ่อนของ เปิดดูสิ"
"แง้ๆ"
บนโลกนี้ทุกครั้งที่มีตาคนหนึ่ง ก็จะสูญเสียเด็กที่รักของกินไปหนึ่งคน
เธอช่างลำบากเหลือเกิน
สุดท้ายจากกระเป๋าของฉือเฉี่ยนก็เทออกมาเป็นกองขนมเล็ก ๆ
ไม่รู้ว่าเธอใส่ของพวกนี้เข้าไปได้ยังไง
ฉือลี่เซินรู้สึกหมดคำพูดเป็นครั้งแรก เขากวาดของทั้งหมดไปไว้ในลิ้นชัก
เขาบอกแล้วว่าเด็กอายุเท่านี้ชอบดื้อรั้น
ยิ่งห้ามก็ยิ่งทำ
"การบ้านช่วงปิดเทอมที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้ เธอทำเสร็จแล้วเหรอ?" ฉือลี่เซินถาม
ฉือเฉี่ยนพยักหน้าอย่างเซื่องซึม ในใจคิดว่า ดีที่ขนมเส้นรสเผ็ดที่ซ่อนไว้ในรังของต้าเฮยไม่ถูกเจอ
อย่างน้อยก็เหลือไว้หนึ่งเส้น
ตานี้ เธอชนะ
ฉือลี่เซินเห็นท่าทางหวงของกินของเธอ ก็หัวเราะเบา ๆ: "อีกไม่นานก็ถึงวันเกิดเธอแล้วสินะ?"
"ฉันเหรอ?" ฉือเฉี่ยนงง "ฉันไม่รู้เลย"
"เธอไม่รู้วันเกิดตัวเองด้วยเหรอ?"
"คนแซ่กู้บอกว่าเด็ก ๆ เกิดวันเกิดไม่ควรฉลองใหญ่โตเกินไป ไม่เป็นมงคล ตอนแรกพวกเขายังทำชามเส้นให้กิน แต่หลัง ๆ ก็ลืมไปเลย"
พูดถึงครั้งหนึ่งวันเกิด เธอซื้อเค้กกลับมา คิดว่าถ้าพวกเธอไม่ฉลองให้ฉัน ฉันฉลองเองก็ได้สิ?