“เธอมีระดับอะไร ถึงได้คู่ควรจะมางานเลี้ยงเดียวกันกับพวกเรา?”
“พวกเธอจะลดตัวลงไปขนาดนี้เลยเหรอ ไปเล่นกับนักแสดงไร้ค่าคนหนึ่ง?”
เหล่านายน้อยต่างโห่กันไม่ขาด ปากก็ว่าไปตามเรื่อง ดูถูกฉือเฉี่ยนเสียยับเยิน
ฉือเยี่ยนลิ่วมีตัวตนพิเศษ ไปงานเลี้ยงบ่อยครั้งนัก ผู้คนจึงได้แต่อยากรู้จักชื่อเสียงเรียงนาม แต่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน
จึงไม่มีใครรู้ว่าฐานะของฉือเฉี่ยนนั้นสูงกว่าคนส่วนใหญ่ในที่นี้อยู่หลายขุม
พวกเขาเห็นเพียงว่าฉือเฉี่ยนมาถึง เหล่าสาวๆ ที่อยู่ตรงนั้นก็หันไปสนใจเธอแทน แทนที่จะมาสนใจพวกเขาอย่างเมื่อก่อน ก็เลยรู้สึกไม่พอใจ
มองฉือเฉี่ยนราวกับมองคู่รัก
ฉือเฉี่ยนได้ยินคำว่า “นักแสดงไร้ค่า” ก็หันไปมองเหล่าคุณชายผู้หยิ่งยโสพวกนั้น
“มองอะไร? อยากเรียกร้องความสนใจจากพวกเรารึไง?” ไอ้หนุ่มชุดหางยาวสีขาวที่ยืนอยู่หัวแถวเชิดคางขึ้น ทำหน้าทะนงตัว
ฉือเฉี่ยน : “ฉันอิจฉาพวกเธอจริงๆ เลยนะ คนคนเดียวกินข้าวครอบครัวใหญ่ได้ทั้งครอบครัว”
ไอ้หนุ่มชุดขาวยังไม่ทันจะเข้าใจ เอ่ยถามคนข้างๆ : “นางหมายความว่ายังไง?”
“เอ่อ... เหมือนนางจะด่าพวกเราเป็นเด็กกำพร้า...”
ไอ้หนุ่มชุดขาวหัวเราะเหอะ! ชี้หน้าฉือเฉี่ยนแล้วพูดว่า : “เด็กเวรไร้มารยาทแบบนี้ พวกเธอยังจะไปคบหาด้วยอีกเหรอ? ไม่กลัวเสียระดับตัวเองบ้างหรือไง!”
ผลปรากฏว่า เหล่าสาวๆ เหล่านั้นทำหน้าตาแบบนี้ : (〃°ω°〃)
ท่าทางใจเต้นระทึก...
ไอ้หนุ่มชุดขาวพูดไม่ออกไปเลย
“เฮ้ย คนที่มีพ่อแม่คอยคุ้มครองสวรรค์ เค้าพูดจาไม่เหมือนใครจริงๆ นะ” ฉือเฉี่ยนยิ้มแก้มแทบปริ “ไม่รู้ว่าเธอเคยคิดจะไปทำงานคณะละครสัตว์รึเปล่า ฉันว่าเธอหน้าตาแบบกึ่งมนุษย์กึ่งลิงแบบนี้ น่าจะเหมาะไปแสดงเป็นลิงอยู่นะ”