ฉือเฉี่ยนค่อย ๆ ร่วงลงมาอย่างไม่รีบร้อน พอเจ้าตัวเล็กสองตัวที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าประกบกันเองเสร็จ ก็ขี่ไม้กวาดคู่บินลงมา
ไม่นาน ฉือเฉี่ยนก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของเด็กหญิงคนนั้นกำลังร่วงลงมา
"ลูกเหยี่ยว เร็วอีกนิด"
"ได้เลย!"
ลูกเหยี่ยวกระพือปีกซอยเร่งความเร็ว บินไปอยู่ใต้ร่างของเด็กหญิงพอดี
ฉือเฉี่ยนยื่นมือรับเด็กหญิงมากอดไว้ ก่อนที่คนข้างล่างจะได้เห็น ก็ให้ลูกเหยี่ยวบินไปทางด้านหลังโรงแรม
ในห้องจัดเลี้ยงตอนนี้วุ่นวายไปหมดแล้ว
ฉือเยี่ยนลิ่วพอรู้ว่าฉือเฉี่ยนกระโดดตึก หัวใจแทบหยุดเต้น
เขาก้าวยาว ๆ ออกจากห้องจัดเลี้ยง เพิ่งจะมาถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็เปิดออกพอดี
ฉือเฉี่ยนเดินออกมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน มีก็แค่หน้าตาเหนียวหนึบ
เพราะเพิ่งโดนเด็กหญิงคนนั้นหอมไปหลายที
"ฉือเฉี่ยน ไม่เป็นไรนะ?" ฉือเยี่ยนลิ่วยกมือขึ้นกดไหล่เธอ แล้วสายตาไล่ตรวจดูว่าเธอได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า
ฉือเฉี่ยนยอมให้คุณน้าตรวจตามสบาย แถมยังหมุนตัวหนึ่งรอบ "คุณน้า หนูไม่เป็นไรนี่คะ"
"พวกเขาบอกว่าเธอกระโดดตึก เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"
ฉือเฉี่ยนกำลังจะอธิบาย พวกที่ตามหลังมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"ให้ตายเถอะ! เธอไม่เป็นอะไรจริง ๆ ด้วย!?"
"เมื่อกี้เธอลงไปจริง ๆ นี่นา..."
เหล่าสาว ๆ พูดแทรกขึ้นมา "พวกนายพูดเป็นหรือเปล่า? น้องเฉี่ยนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วไง!?"
"ยังไง พวกนายอยากให้น้องเฉี่ยนเป็นอะไรไปนักหรือไง!?"
พวกหนุ่ม ๆ ที่พูดพล่อย ๆ โดนสวนกลับจนหน้าร้อนผ่าว รีบแก้ตัวว่าตนเองไม่ได้หมายความแบบนั้น
ฉือเยี่ยนลิ่วขมวดคิ้วมุ่น ถามฉือเฉี่ยน "เธอกระโดดตึกจริงเหรอ?"