ฉือชิงเฉินแบกฉือเฉี่ยนกลับมาที่ห้องทำงาน แล้ววางเธอลงบนโซฟา
"พักอยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะหาผู้ช่วยผู้หญิงมาดูแลข้างนอก อยากได้อะไรก็เรียกเธอได้เลย อย่าไปไหนไกลล่ะรู้ไหม?"
ฉือเฉี่ยนแผ่ตัวเองเป็นแพนเค้ก "น้า ตอนนี้ต่อให้มีลามาลากฉัน ฉันก็ไม่อยากขยับแล้ว"
แขนขาล้าแทบตาย
ถึงจะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม แต่ฉือชิงเฉินก็อดหัวเราะไม่ได้
หลังจากเขาจากไป ฉือเฉี่ยนก็แนบกับพนักโซฟาหลับไปเลย
ในเวลาเดียวกัน ข่าวล่าสุดจากห้องแล็บคือ จับตัว "ซอมบี้" ได้แล้ว
ต้องขอชี้แจงว่า "ซอมบี้" ไม่ใช่ซอมบี้จริง ๆ แต่เป็นหลานสาวตัวน้อยของหัวหน้าห้องแล็บฉือ
เนื่องจากกินยาทดลองเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ จึงเกิดผลข้างเคียง ทำให้ต้องเดินแบบนั้น
ขอให้ทุกคนที่เห็นอาการสงบสติอารมณ์ไว้ อย่าได้กรีดร้องเสียงดังเด็ดขาด และห้ามสวดคาถาขับไล่ผี หรือสาดกระดาษยันต์ตามใจชอบ เพราะมันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์อันดีงามของห้องแล็บ...
ไม่ว่านักวิจัยจะวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างไร ฉือเฉี่ยนก็นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว
จนกระทั่งผู้ช่วยผู้หญิงมาเขย่าตัวเธอให้ตื่น
ฉือเฉี่ยนเม้มปากอย่างงัวเงีย "ว่าไงนะ? ถึงเวลากินข้าวเที่ยงแล้วเหรอ?"
ผู้ช่วยผู้หญิง: "หนูน้อย ไม่ดีแล้ว หัวหน้าห้องแล็บฉือล้มลงไปแล้ว!"
"หา? คุณน้าฉือนอนหลับง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"...ไม่ใช่หลับไป แต่โดนวางยาจนล้ม!"
ฉือเฉี่ยน: ???
เธอกระโดด ๆ ตามผู้ช่วยผู้หญิงไปที่ห้องพยาบาลชั้นสอง เห็นฉือชิงเฉินนอนหมดสติอยู่บนโต๊ะทดลอง
ข้าง ๆ ยังมีนักวิจัยอีกหลายคนที่โดนยาพิษนอนอยู่ด้วย
ฉือเฉี่ยนสะดุ้งสุดตัว สมองแล่นเชื่อมโยงบางอย่างได้ทันที
เธอนึกออกแล้ว