ฉือเฉี่ยนไม่คิดว่าไข่แฟนซีตัวนี้จะมีความฝันเสียด้วย
แต่ตอนนี้เธอขยับตัวลำบาก จะไปหาลูกระเบิดแก๊สพิษด้วยตัวเองก็ไม่ปลอดภัย
วิธีที่ดีที่สุดคือหาตำแหน่งของลูกระเบิดแก๊สพิษแต่ละลูกก่อน แล้วค่อยไปหาคุณน้าให้มาช่วยแก้
ฉือเฉี่ยนกระโดดๆ เข้าไปในลิฟต์
ไม่รู้เลยว่าเธอก่อพายุใหญ่ขึ้นมาแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
ฉือชิงเฉินออกจากห้องประชุม เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน พูดคุยกันเซ็งแซ่
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉือชิงเฉินเดินเข้าไปถาม
“หัวหน้าห้องแล็บ ไม่ดีแล้ว!” นักวิจัยชายคนหนึ่งกลืนน้ำลาย “ในห้องแล็บมีซอมบี้โผล่มา!”
ฉือชิงเฉิน:“? เป็นไปได้ยังไง?”
“หัวหน้าห้องแล็บ จริงๆ นะ!” นักวิจัยหญิงแทบจะร้องไห้ “ฉันเจอซอมบี้ตัวนั้นในห้องน้ำ มันยังเคาะรหัสมอร์สขอฉันยืมกระดาษทิชชู่ด้วย!”
คนอื่นๆ ต่างทำหน้าตกใจ “ซอมบี้ยังรู้รหัสมอร์สอีกเหรอ?! บ้าหรือเปล่า?!”
“ฉันเพิ่งทำความสะอาดชั้นสอง เจอซอมบี้ตัวนั้นมันหันมายิ้มใส่ฉันด้วย ห๊าๆๆๆ สะดุ้งแทบตาย!”
“ฉันก็เห็นตอนอยู่หน้าลิฟต์ ให้ตายเถอะ นายเชื่อไหมว่าซอมบี้มันกดลิฟต์เป็นด้วย!!!”
ทุกคนพูดกันคนละปากคนละคำ ยิ่งมีคนบอกว่าเห็นมากขึ้นเรื่อยๆ
ฉือชิงเฉินรู้สึกว่า นี่มันเกินเหตุไปแล้ว
โลกนี้จะมีซอมบี้ที่ไหนกัน?
กลุ่มนักวิจัยพูดแบบนี้ มันเข้าท่าหรือ?
แต่เมื่อมันทำให้เกิดความตื่นตระหนก เรื่องนี้ก็ต้องสอบสวนให้รู้แน่ชัด