“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!”
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ แต่ปลายสายกลับไม่มีใครรับเสียที
เย่เทียนยืนจ้องอยู่ข้าง ๆ ราวกับกำลังจับตาเขม็ง ดูท่าทางใกล้จะหมดความอดทนเต็มที
หัวใจของเสิ่นหว่านชิวเองก็เริ่มเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด
“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณโทรหาไม่มีผู้รับสายในขณะนี้ ซอร์รี...”
“คุณคิดว่าผมกำลังล้อเล่นอยู่หรือไง?”
เสียงของเย่เทียนดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัว
แววตาของเสิ่นหว่านชิวไหววูบ รีบอธิบายว่า “สือหวงอาจกำลังอาบน้ำอยู่ เลยไม่ได้ยิน!”
“เธออยู่ที่ไหน ผมจะไปหาเอง!”
ตอนนี้เย่เทียนร้อนใจอยากตามหาสือหวงให้พบ เพื่อยืนยันให้แน่ชัดว่าน้องสาวของเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
แต่เสิ่นหว่านชิวกลับส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ว่าสือหวงอยู่ที่ไหน ฉันมีแค่เบอร์โทรของเธอเท่านั้น!”
“คุณกำลังท้าทายความอดทนของผม!”
เย่เทียนโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องเสิ่นหว่านชิวเขม็ง ท่าทางดุดันและแผ่แรงกดดันอย่างหนัก
“จุ๊บ!”
เสิ่นหว่านชิวพลันเม้มริมฝีปากแดง ก่อนจะจูบลงบนริมฝีปากของเย่เทียน
จูบนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
จ้าวแดนเหนือผู้เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายสังหารถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ “คุณ...อย่ามาใช้วิธีนี้กับผม!”
เสิ่นหว่านชิวเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงทำท่าทาง “ล่วงเกิน” เช่นนี้ ใบหน้างามพลันแดงระเรื่อ
ราชินีผู้เขินอาย งดงามเย้ายวนเหลือคณา
เย่เทียนมองเธอจนเผลอเหม่อ กลิ่นอายสังหารบนตัวก็สลายหายไปโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นหว่านชิวกลอกตาใส่เขา ก่อนเผยอริมฝีปากแดงเอ่ยขึ้น