“ฆ่าคน? หลักฐานล่ะ?”
เย่เทียนเอ่ยถาม
ถังโรวแค่นเสียงเย็นชา “หลักฐานอยู่ที่สถานีตำรวจ!”
เย่เทียนเลิกคิ้ว กำลังจะพูดอะไร โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ส่งเสียงเรียกดังแสบแก้วหูขึ้นมาเสียก่อน
เขาถูกใส่กุญแจมืออยู่ จะหยิบโทรศัพท์ก็ไม่สะดวกนัก
ถังโรวอยากรู้ว่าคนที่โทรมาเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่า จึงชิงยื่นมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเย่เทียนก่อน
แต่ในวินาทีถัดมา ทั้งคู่ก็แข็งค้างไปพร้อมกัน
เย่เทียนกัดฟันพูด “ไม่ใช่อันนั้น!”
ใบหน้าเคร่งขรึมของถังโรวพลันแดงก่ำ “นาย...!”
“ฉันอะไรของนาย? ปล่อยสิ!”
เย่เทียนถูกบีบจนสูดลมหายใจเข้าลึก
ถังโรวรีบปล่อยมือ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
จากนั้นเธอก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนกดรับสาย
“ลุงเย่เทียน รีบมาช่วยหนูกับแม่เร็วเข้า ไอ้คนเลวคนนั้นมาอีกแล้ว!”
เสียงร้องไห้ของเก้ายุ่ยดังมาจากปลายสาย
“กร๊อบ!”
เสียงแตกร้าวดังขึ้น
กำไลมือสีเงินที่พันธนาการข้อมือเย่เทียนถูกเขากระชากจนขาด เขาเคลื่อนกายวูบหนึ่ง ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถตำรวจที่ยังติดเครื่องอยู่
จากนั้น!
เสียง “ครืน!” ดังขึ้น รถตำรวจพุ่งทะยานออกไปทันที
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
ถังโรวมึนงงไปทั้งตัว เธอหันไปมองอย่างตาค้าง เห็นเพียงไฟท้ายรถค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร...
ดวงตาของตำรวจสาวผู้มีสถิติออกปฏิบัติหน้าที่สูงที่สุดในเจียงเฉิงไม่มีความโกรธอยู่เลย มีเพียงความตื่นเต้น
“ขัดขืนการจับกุม หลบหนีเพราะกลัวความผิด แถมยังชิงรถตำรวจอีก เรื่องแบบนี้เคยเห็นแต่ในหนัง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอกับตัวเอง ตื่นเต้นสุด ๆ!”