ปัง!
เสียงทุ้มหนักดังขึ้น
ประตูเหล็กถูกแรงมหาศาลกระแทกจนเปิดผาง
ภายในลานบ้าน
ชายร่างผอมซูบ ใบหน้าเหลืองซีด กำลังชูเด็กหญิงวัยสี่ห้าขวบขึ้นสูง แววตาดุดัน ขณะกำลังจะฟาดเธอลงกับพื้น
บรรยากาศพลันเงียบกริบ
ตอนนั้นเอง เด็กหญิงเห็นเย่เทียนที่หน้าประตู ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต จึงร้องไห้ตะโกนเสียงดัง “คุณลุงเย่ รีบช่วยแม่ด้วย...ช่วยแม่ด้วย...”
ชายคนนั้นได้ยินก็ได้สติกลับมา ก่อนจะโกรธจนหัวเราะออกมา “ดีนี่ หลี่ซือชิง! ที่แท้แกก็แอบมามีชีวิตอยู่กับคนอื่นที่นี่ลับหลังฉัน!”
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงเด็กหญิงลงกับพื้นอย่างแรง
“ไม่! เก้ายุ่ย...”
หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ กรีดร้องจนเสียงแหบ ทั้งยังตกใจจนยืนนิ่งอยู่กับที่
“ฟึ่บ!”
เสียงแหวกอากาศดังขึ้นอย่างฉับพลัน
ชายคนนั้นรู้สึกเพียงว่าเบื้องหน้าพร่ามัว จากนั้นก็เหมือนถูกรถไฟความเร็วสูงพุ่งชนจนกระเด็น อวัยวะภายในแทบแหลกเหลว
เลือดพุ่งกระฉูด ก่อนร่างจะกระแทกพื้นอย่างแรง
“ตุบ!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
เย่เทียนพุ่งเข้าไปรับเด็กหญิงไว้ในอ้อมแขนได้อย่างมั่นคง
หญิงสาวรีบวิ่งเข้ามาอุ้มเด็กหญิง น้ำตาไหลพราก “เก้ายุ่ย ลูกเป็นอะไรไหม แม่ตกใจแทบแย่!”
เด็กหญิงยกมือน้อย ๆ ขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุดของหญิงสาว แล้วพูดเสียงใส “หม่าม้า หนูไม่เป็นไร!”
“หลี่ซือชิง นังสารเลว แกกล้าสวมเขาให้ฉันเหรอ ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
ชายคนนั้นพยุงตัวลุกขึ้น ปาดเลือดที่มุมปาก ดวงตาแดงก่ำ ก่อนตะโกนเสียงกร้าว
หญิงสาวกอดเด็กหญิงแน่น แววตาเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง “หลิวตงเชิง แกมันเดรัจฉาน ไสหัวไป! ไปให้พ้น!”
“แม่งเอ๊ย! ฉันไปขัดความสุขของคู่ชู้ชื่นอย่างพวกแกหรือไง?”
ชายคนนั้นพูดพลางหยิบอิฐก้อนหนึ่งขึ้นจากพื้น จ้องเย่เทียนเขม็งพร้อมยิ้มเหี้ยม “แกกล้าเล่นกับเมียฉันเหรอ ฉันจะฟาดแกให้ตาย!”
“พี่เย่ ระวัง!”
เมื่อเห็นก้อนอิฐพุ่งเข้าใส่เย่เทียน หญิงสาวก็ร้องเตือนเสียงดังอย่างตื่นตระหนก
แต่ในวินาทีถัดมา ก็มีเสียง “ปัง!” ดังขึ้น
เย่เทียนรับก้อนอิฐไว้ด้วยมือเปล่า
จากนั้นเขาก็ออกแรงบีบด้วยนิ้วทั้งห้า จนก้อนอิฐแหลกเป็นผงคามือ
ชายคนนั้นนึกว่าตัวเองตาฝาด จึงขยี้ตาแรง ๆ พอเห็นเศษผงอิฐกระจายอยู่บนพื้น ขาทั้งสองก็อ่อนยวบ เกือบหน้าคะมำลงไป เขาพูดเสียงสั่น “แก...แกกำลังเล่นมายากลให้ฉันดูหรือไง...”
ยังพูดไม่ทันจบ เด็กหญิงก็อ้อนวอนว่า “คุณลุงเย่ ช่วยตีไอ้คนเลวคนนี้ให้หนีไปได้ไหมคะ มันรังแกแม่!”
“ได้!”
สิ้นเสียง
เย่เทียนก็หายวับไปจากจุดเดิม
“ปัง!”
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นอย่างกะทันหัน ชายคนนั้นถูกซัดลอยขึ้นจากพื้น แล้วกระแทกลงนอกลานบ้าน
เขาพยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะยืนขึ้นได้อย่างโซเซ แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต “ไอ้หนุ่ม แกคอยดูเถอะ!”
พูดจบ เขาก็เดินโซเซหนีไปไกล
“เย้! คุณลุงเย่เก่งจังเลย ไล่คนเลวไปได้แล้ว!”
เด็กหญิงดีใจจนออกท่าทางมือไม้สะเปะสะปะ
หญิงสาวเองก็มีสีหน้าราวกับยกภูเขาออกจากอก “พี่เย่ ขอบคุณนะคะ!”
เย่เทียนโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ พาเก้ายุ่ยกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวผมเก็บกวาดเอง!”
“ค่ะ!”
หญิงสาวอุ้มเด็กหญิงแล้วหันหลังเดินจากไป
เย่เทียนก้มลงเก็บกวาด
แม่ลูกคู่นี้เป็นผู้เช่าบ้านของเย่เทียน
ตอนแรกที่เขาเพิ่งกลับมาถึงเจียงเฉิง ก็เห็นทั้งสองต้องนอนข้างถนน น่าสงสารมาก เขาจึงพาพวกเธอกลับมาที่บ้าน โดยหญิงสาวช่วยซักผ้าทำอาหารแทนค่าเช่า
หญิงสาวชื่อหลี่ซือชิง ส่วนเด็กหญิงชื่อหลี่เสียวเสียว ชื่อเล่นว่าเก้ายุ่ย เป็นเด็กที่หญิงสาวรับมาเลี้ยง
ส่วนชายที่ชื่อหลิวตงเชิงเป็นสามีของหลี่ซือชิง เขาทั้งกิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง เล่นพนัน และสูบบุหรี่ เป็นคนเลวโดยแท้ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่ในช่วงพักใจระหว่างการหย่าร้าง
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลี่ซือชิงเดินออกมาจากห้องอย่างประหม่า ขอบตากับปลายจมูกยังแดงระเรื่อ ดูน่าทะนุถนอม
เสื้อยืดเก่าที่ซักจนสีซีดแนบลู่ไปกับร่าง เผยให้เห็นส่วนเว้าโค้งอวบอิ่มกับเอวคอดบาง
ปอยผมสองสามเส้นเปียกชื้นแนบอยู่ข้างแก้ม ยิ่งขับให้ผิวดูขาวซีดบอบบางและงดงามชวนให้สงสาร
เย่เทียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า “เก้ายุ่ยล่ะ?”
“หลับแล้วค่ะ คงร้องไห้จนเหนื่อย”
หลี่ซือชิงพูดจบก็ทำท่าเหมือนอยากพูดอะไร แต่กลับลังเล
เย่เทียนยิ้ม “อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ”
หลี่ซือชิงก้มคำนับเย่เทียนทันที “พี่เย่ ขอบคุณสำหรับเรื่องวันนี้นะคะ ฉัน...ฉันคิดว่าพรุ่งนี้จะย้ายออกค่ะ!”
“ย้ายออกเหรอ? ทำไมล่ะ?”
“หลิวตงเชิงคนเลวนั่นมีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นพวกอันธพาล ฉันกลัวเขาจะมาหาเรื่องพี่ ฉันไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่อีกค่ะ!”
ได้ยินหลี่ซือชิงพูดแบบนั้น เย่เทียนก็หัวเราะอย่างจนใจ “ไม่ต้องห่วง ต่อให้เป็นพวกอันธพาลผมก็ไม่กลัว ผมเก่งมากนะ!”
“แต่ว่า...”
เย่เทียนยกมือขึ้นห้ามเธอ “ไม่มีแต่แล้ว ผมหิว ไปทำกับข้าวเถอะ ทำกับแกล้มสักสองอย่าง!”
หลี่ซือชิงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ ก่อนหันหลังเดินเข้าครัวไป
……
ราตรีมาเยือน
เย่เทียนกับหลี่ซือชิงนั่งตรงข้ามกัน บนโต๊ะอาหารมีอาหารจานเล็กสี่อย่างที่ทั้งหน้าตา สีสัน และกลิ่นชวนน่ากิน พร้อมเหล้าเหมาไท้หนึ่งขวด
หลี่ซือชิงรินเหล้าให้เย่เทียนจนเต็มแก้ว แล้วรินให้ตัวเองอีกแก้ว เธอประคองแก้วด้วยสองมือแล้วพูดว่า “พี่เย่ แก้วนี้ฉันขอดื่มให้พี่ ขอบคุณที่ให้ฉันกับลูกได้พักพิงนะคะ!”
พูดจบ เธอก็ดื่มรวดเดียวหมด ใบหน้าขาวซีดพลันแดงระเรื่อ ก่อนจะไออย่างรุนแรง
แต่เธอเช็ดปากแล้วรินแก้วที่สอง “พี่เย่ แก้วที่สองนี้ ฉันดื่มขอบคุณที่วันนี้พี่ช่วยฉันกับลูกค่ะ!”
เธอดื่มหมดแก้วรวดเดียวอีกครั้ง!
หลังดื่มไปสองแก้ว ใบหน้าของหลี่ซือชิงก็แดงจัดราวกับเลือด ดวงตาเริ่มพร่ามัว ร่างกายโงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่
โชคดีที่เย่เทียนมือไว คว้าตัวเธอไว้ในอ้อมแขนได้ทัน
“ยังไม่ได้กินกับข้าวสักคำก็เมาแล้วเหรอ?”
เย่เทียนถอนหายใจอย่างจนใจ แล้วประคองหลี่ซือชิงกลับไปที่ห้อง
แต่ตอนที่เย่เทียนจัดให้นอนเรียบร้อยและกำลังจะลุกออกไป ข้อมือของเขาก็ถูกมือเรียวขาวนุ่มนวลข้างหนึ่งคว้าไว้แน่น
“พี่...พี่เย่ อย่า...อย่าเพิ่งไป!”
เย่เทียนใจสั่นวูบ ก่อนพูดเสียงเข้ม “คุณดื่มมากไปแล้ว”
“ฉันไม่ได้เมา!”
หลี่ซือชิงมีแววตาพร่ามัว พลางถอดเสื้อยืดสีซีดของตัวเองออก
ผิวขาวเนียนไร้ตำหนิ เนินอกอวบอิ่ม หน้าท้องแบนราบไร้ไขมันส่วนเกิน ประกอบกับใบหน้าสวยแดงระเรื่อ
ไม่มีผู้ชายปกติคนไหนต้านทานไหวแน่นอน
ตอนที่เย่เทียนกำลังชะงักงัน หลี่ซือชิงก็โถมตัวเข้าหาเขาโดยตรง
ณ วินาทีนี้!
พูดเพิ่มอีกคำก็เท่ากับเสียเวลา
เย่เทียนก็ไม่ใช่นักบุญ อีกอย่างน้ำใจไมตรีที่มอบให้ถึงเพียงนี้ ใครจะปฏิเสธลง
ทันใดนั้น หลี่ซือชิงก็แนบปากกระซิบข้างหูเย่เทียนด้วยเสียงแผ่วเบาราวเสียงยุง “พี่เย่ อย่าทำให้เก้ายุ่ยตื่นนะคะ”
เย่เทียนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เมื่อเห็นแววตาหวานฉ่ำของหลี่ซือชิง เขาก็เลิกคิ้วขึ้น
“คุณไม่ได้เมา?”
“ฉันเมาแล้ว...”
……
สามชั่วโมงต่อมา เย่เทียนมองหลี่ซือชิงในอ้อมแขน ก่อนเอ่ยถามช้า ๆ ว่า “ทำไม?”
แววอิ่มเอิบหลังเสพสุขยังคงอยู่บนใบหน้าของหลี่ซือชิง ทำให้เธอดูเปล่งปลั่งขึ้น เธอพูดเสียงเบาว่า “พี่เย่ ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพี่ยังไง ร่างกายนี้เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะ...พอจะมอบให้ได้ พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันยังบริสุทธิ์อยู่!”
“หา?”