เมื่อเกาเจิ้นเห็นเสิ่นหว่านชิว ร่างที่ถูกเย่เทียนยกค้างไว้กลางอากาศก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที “ทะ...ท่านประธานเชิ่น!?”
เขาเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่เสิ่นหว่านชิวกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา
ดวงตางามคู่นั้นของเสิ่นหว่านชิวจับจ้องเย่เทียนมาตั้งแต่ต้น ภายในแววตาซับซ้อนเจือด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
เย่เทียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงดุดันบนเตียง นอกเตียงก็ยังแข็งกร้าวยิ่งกว่า
ทันใดนั้น!
เสิ่นหว่านชิวเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “มันบอกว่าไม่มีใครคุ้มครองคุณได้งั้นเหรอ? งั้นวันนี้ฉันอยากเห็นจริง ๆ ว่าในเจียงเฉิงนี้ ผู้ชายของฉัน เสิ่นหว่านชิว ใครกล้าแตะเส้นผมเขาสักเส้น!”
ผู้ชายของฉัน!
สี่คำนี้หนักแน่นก้องกังวาน
น้ำเสียงเย็นเยียบของเสิ่นหว่านชิวแผ่ความมั่นใจอันแรงกล้าออกมา
สิ้นเสียงของเธอ
บอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าประตูก้าวออกมาพร้อมกันหนึ่งก้าว ท่วงท่าพร้อมเพรียงกัน กลิ่นอายสังหารที่เข้มข้นและทรงพลังยิ่งกว่าพลันแผ่กระจายออกมา
บรรยากาศของพวกเขาตัดกับพวกอันธพาลไร้ระเบียบแห่งแก๊งมังกรดำอย่างสิ้นเชิง เห็นความแตกต่างสูงต่ำได้ชัดเจน
ทั่วทั้งบาร์เกาเชาตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาดโดยสมบูรณ์
สมองของทุกคนแทบจะหยุดทำงาน
ผู้ชายของเสิ่นหว่านชิวงั้นเหรอ?
เสิ่นหว่านชิวเป็นใคร?
เธอคือประธานสาวสวยอันดับหนึ่ง ไม่ใช่แค่ในเจียงเฉิง แต่ยังรวมถึงทั่วทั้งมณฑลเจ๋อหลิน
ทั้งหน้าตาก็งดงาม
ทั้งร่ำรวย
เป็นเทพธิดาเพียงหนึ่งเดียวในใจของชายมากมายนับไม่ถ้วน
แต่ผู้ชายหน้าตาธรรมดาที่อยู่ตรงหน้าคนนี้กลับเป็นผู้ชายของเธอ!
หัวใจของชายมากมายนับไม่ถ้วนแตกสลาย
โดยเฉพาะเกาเจิ้น!
ความหวาดกลัวในดวงตาของเขาถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความแค้น หากไม่มีไอ้สารเลวนี่ ตอนนี้คนที่เสิ่นหว่านชิวพูดถึงก็คงเป็นเขา
เย่เทียนมองเสิ่นหว่านชิวตรงหน้าอย่างงุนงงเล็กน้อย “คุณ...หมายความว่ายังไง?”
เสิ่นหว่านชิวเลิกคิ้วงามขึ้น “ฉันพูดไม่ชัดพอหรือไง? ฉันมาเป็นที่พึ่งให้คุณไง อยากฆ่าก็ฆ่า ฉันจะช่วยเก็บกวาดปัญหาให้เอง!”
“คุณจะช่วยเก็บกวาดปัญหาให้ผม? เมื่อคืนคนที่ช่วยเช็ดก้นให้คุณก็คือผมไม่ใช่หรือไง!”
พอเย่เทียนพูดจบ ใบหน้างามของเสิ่นหว่านชิวก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธอถลึงตามองเย่เทียนอย่างดุดัน ก่อนจะปรับสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว “เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว คนคนนี้...คุณจะฆ่าหรือไม่ฆ่า?”
“ถ้าผมอยากฆ่า ผมก็ฆ่าเอง ไม่ต้องให้คุณมาเช็ดก้นให้หรอก”
เย่เทียนไม่เห็นค่าในน้ำใจของเธอเลยแม้แต่น้อย
ส่วนเกาเจิ้นนั้นยืนตัวแข็งทื่อไปแล้ว
ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นหัวหน้าแก๊งมังกรดำผู้มีชื่อเสียงอันน่าสะพรึงกลัวในเขตเมืองเหนือ แต่ในปากของเสิ่นหว่านชิวกับเย่เทียน เขากลับเป็นเหมือนมดตัวหนึ่ง
เป็นมดที่อยากฆ่าก็ฆ่าได้ตามใจ
“งั้นก็ฆ่าสิ!”
เสิ่นหว่านชิวขมวดคิ้วงามเล็กน้อย เร่งเร้าเขา
เย่เทียนกลอกตา “คุณบอกให้ผมฆ่าผมก็ฆ่า แบบนั้นผมไม่เสียหน้าหรือไง!”
เสิ่นหว่านชิวอึดอัดจนพูดไม่ออก “งั้นก็อย่าฆ่า!”
เย่เทียนเบ้ปาก “คุณไม่ให้ผมฆ่า ผมก็ยิ่งอยากฆ่า...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง!
ก็มีเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น
เกาเจิ้นที่ยังทำหน้างุนงงอยู่เมื่อครู่ก็สิ้นใจลงทันที
ดวงตาเบิกกว้าง กลายเป็นศพตาไม่หลับ
“พี่เจิ้น!”
เหล่าสมาชิกแก๊งมังกรดำตะโกนคำรามพร้อมกัน ดวงตาแดงก่ำ ยกมีดในมือขึ้นหมายจะแก้แค้นให้เกาเจิ้น
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสิ่นหว่านชิวเผยอริมฝีปากแดง เอ่ยออกมาเบา ๆ เพียงคำเดียวว่า “ฆ่า!”
บอดี้การ์ดชุดดำทั้งหมดลงมืออย่างฉับไวและเด็ดขาด
ทุกคมดาบล้วนปลิดชีพ!
ไม่ถึงสองนาที สมาชิกแก๊งมังกรดำหลายร้อยคนที่อยู่ในที่นี้ก็ล้มลงจมกองเลือดทั้งหมด
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นชวนคลื่นไส้
เหล่าหนุ่มสาววัยคะนองที่มาหาความตื่นเต้นต่างหน้าซีดเผือด ยกมือกุมศีรษะย่อตัวลงกับพื้น ตัวสั่นระริกอย่างรุนแรง
กลัวว่าจะถูกฆ่าปิดปาก
แต่เสิ่นหว่านชิวคร้านจะสนใจพวกเขา เธอโบกมือครั้งหนึ่ง บอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ถอยออกไปดุจคลื่นน้ำ
เหล่าหนุ่มสาววัยคะนองที่ย่อตัวอยู่บนพื้นต่างแย่งกันวิ่งหนีออกไป
เย่เทียนลุกขึ้นยืน เตรียมจะจากไป
“เดี๋ยวก่อน!”
จู่ ๆ เสิ่นหว่านชิวก็เอ่ยเรียกเขาไว้
เย่เทียนชะงักฝีเท้า หันกลับมาพูดว่า “ผมว่า ท่านประธานเชิ่น ผมรู้ว่าผมใหญ่และลีลาดี แต่คุณก็ไม่เห็นต้องตามตื๊อไม่เลิกเลยนี่!”
โชคดีที่ในบาร์มีเพียงพวกเขาสองคน
ถึงอย่างนั้น เสิ่นหว่านชิวก็แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและขุ่นเคือง “หุบปากนะ ไอ้คนลามก!”
“ผมลามกเหรอ? ได้ ๆ ผมลามกก็ได้ งั้นคุณช่วยเลิกตามตื๊อคนลามกอย่างผมได้หรือยัง!”
เย่เทียนทำท่าจะเดินออกไป
คราวนี้เสิ่นหว่านชิวไม่ได้ขวางเขา กลับพูดขึ้นว่า “ฉันมีวิธีตามหาสือหวง อีกอย่างจะบอกให้รู้ไว้ ต่อให้ทั่วทั้งเจียงเฉิง หรือแม้แต่ทั่วทั้งหลงกว๋อ ก็ไม่มีใครตามหาสือหวงเจอ นอกจากฉัน!”
เย่เทียนหยุดฝีเท้า ค่อย ๆ หันกลับมา แววตาฉายประกายเจิดจ้า “บอกเงื่อนไขของคุณมา”
“ฉลาดนี่!” เสิ่นหว่านชิวเอ่ยชม ก่อนจะพูดต่อว่า “ง่ายมาก แต่งงานกับฉัน!”
“เราสองคนมีสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากันแล้ว!”
“ฉันต้องการสถานะสามีภรรยา!”
เย่เทียนทำหน้าเหมือนเห็นผี ร้องถามออกมาอย่างตกตะลึง “คุณหมายความว่า...”
“ไปจดทะเบียนสมรส!”
เสิ่นหว่านชิวพูดอย่างสบาย ๆ แต่ดูจากใบหน้างามที่แดงระเรื่อแล้ว เธอไม่ได้สบายใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับประหม่าอย่างยิ่ง
“ทำไม?” เย่เทียนไม่เข้าใจจริง ๆ “ทั้งรูปร่าง หน้าตา แล้วก็ภูมิหลังของคุณ อยากหาผู้ชายแบบไหนก็หาได้ทั้งนั้น!”
เสิ่นหว่านชิวหรี่ดวงตางามทั้งคู่ลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเย็นว่า “คุณคิดจะใส่กางเกงแล้วไม่รับผิดชอบหรือไง? เมื่อคืนเป็นครั้งแรกของฉัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย!”
เย่เทียนสูดหายใจลึก ก่อนพูดเสียงขรึมว่า “ขอผมคิดดูก่อน”
“ได้! คิดให้ดีแล้ว ก่อนสำนักงานทะเบียนปิดทำการวันพรุ่งนี้ มาหาฉันที่ตึกว่านชิว!”
เสิ่นหว่านชิวทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นเดินจากไป
เย่เทียนเดินออกจากบาร์ตามไปด้วย มองขบวนรถหรูที่แล่นจากไปไกลแล้วก็ตกอยู่ในห้วงความคิด
สือหวงเป็นเบาะแสเดียวที่เขามีในตอนนี้สำหรับตามหาน้องสาว
เขาไม่อยากพลาด และพลาดไม่ได้!
แต่เขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ งั้นหรือ...?
ภายในรถโรลส์รอยซ์ที่แล่นไปอย่างราบรื่น เสิ่นหว่านชิวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกแล้วสั่งว่า “บอกสำนักงานทะเบียนให้เตรียมพร้อมปฏิบัติงานตลอด 24 ชั่วโมงในวันพรุ่งนี้!”
หลังวางสาย แววตาของเธอก็เปล่งประกายระยิบระยับ
......
ทางตอนเหนือของเมือง มีเรือนเก่าอยู่หลังหนึ่ง
นี่คือบ้านที่บิดามารดาของเย่เทียนทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต ตั้งแต่เขากลับมาจากแดนเหนือก็อาศัยอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ทุกแห่งเต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเด็กของเขา
แม้ลานบ้านจะเก่าไปสักหน่อย แต่ก็กว้างขวางมาก
ทันใดนั้น เย่เทียนที่กำลังจะผลักประตูเหล็กเข้าไปก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ภายในลานบ้านมีเสียงชายคนหนึ่งด่าทอ เสียงหญิงร้องไห้ และเสียงเด็กขอร้องดังแว่วมา
“นังผู้หญิงสารเลว แกทำให้ฉันตามหาซะทั่ว ที่แท้ก็หนีมาซ่อนอยู่ที่นี่ รีบเอาเงินมาให้ฉัน พวกพี่น้องของฉันยังรอให้ฉันไปดื่มเหล้าอยู่!”
“ไม่มีเงิน! หลิวตงเชิง ไอ้สารเลว แกไสหัวไป ไสหัวไปซะ ฉันไม่มีเงิน!”
“ไม่มีเงินงั้นเหรอ? ถ้าไม่มีเงินก็ออกไปขายตัว หาเงินมาให้ฉันใช้สิ!”
คำพูดของชายคนนั้นทำเอาคนฟังแทบหมดคำพูด
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยก็ดังขึ้น
“อ๊า! แก...แกคนเลว ปล่อย...ปล่อยแม่ฉันนะ ฉันจะตีแกให้ตายเลย ไอ้คนเลว!”
“ไอ้เด็กเวร ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!”
“อย่า...อย่านะ หลิวตงเชิง แกบ้าไปแล้วหรือไง รีบปล่อยเก้ายุ่ยเดี๋ยวนี้...”
เมื่อเย่เทียนได้ยินเสียงร้องไห้ที่ทั้งโกรธแค้นและไร้ที่พึ่งนั้น แววตาก็พลันเย็นเยียบ แขนทั้งสองข้างออกแรงขึ้นทันที
“ปัง!”