หลิวตงเชิงแหกปากคำราม “พวกแกไม่ได้กินข้าวกันหรือไง! ถ้าเป็นพี่น้องกันก็ฟันมันให้สุดแรงไปเลย!”
ชายฉกรรจ์สองคนมีแต่ความอัดอั้นพูดไม่ออก พวกเขาออกแรงจนสุดกำลังแล้ว แต่มีดเปิดเขาในมือกลับยังนิ่งสนิทราวกับถูกตรึงไว้
ทันใดนั้น!
เย่เทียนออกแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“กร๊อบ!”
มีดเปิดเขาที่หลอมจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์สองเล่มหักสะบั้นลงทันที
หลิวตงเชิงกับชายฉกรรจ์ทั้งสองมีสีหน้าเหมือนเห็นผี
“คุณ... คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ
แต่สิ่งที่ตอบกลับเขาคือดาบหักในมือของเย่เทียน
“ฉึก!”
คมดาบครึ่งเล่มแทงทะลุหัวไหล่ของชายฉกรรจ์ เลือดพุ่งกระฉูดออกมา
เสียงร้องโหยหวนดังบาดลึกถึงขั้วหัวใจ
“อ๊าก!”
ไม่ลำเอียงแม้แต่น้อย
ชายฉกรรจ์อีกคนก็ได้รับชะตากรรมเดียวกัน
หลังจัดการชายทั้งสองจนหมดสภาพ เย่เทียนก็เดินตรงไปหาหลิวตงเชิง
“ตึก ตึก ตึก!”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นทรงพลังดุจเสียงเร่งรัดเอาชีวิต
หลิวตงเชิงถอยกรูดสุดชีวิต น้ำเสียงสั่นเครือพร้อมร้องตะโกน “คุณ... อย่าเข้ามา! อย่า... อย่าเข้ามานะ!”
เย่เทียนยกมุมปากขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “นายคิดว่าฉันจะฟังหรือไง?”
หลิวตงเชิงหวาดกลัวจนหน้าซีด พูดติดขัด “อย่าฆ่าผมเลย ขอแค่คุณปล่อยผมไป ผมยกหลี่ซือชิงให้คุณ ผมรับรองว่าจะไม่ไปรบกวนพวกคุณอีก!”
“ที่จริงแล้ว วิธีถอนตัวที่ดีที่สุดมีเพียงอย่างเดียว... ความตาย!”
พูดจบเย่เทียนก็ยื่นมือออกไปอย่างฉับพลัน บีบคอหลิวตงเชิงแล้วยกตัวขึ้น แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร “การที่ซิงเอ๋อร์มาเจอนาย ถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต...”