เทียนแดงเผาไหม้ไปจนเหลือสามชุ่น เปลวเทียนที่ไหววูบสะท้อนอยู่ในดวงตาทั้งสองของหลินเฟิง ราวกับมีเปลวเพลิงร้อนแรงลุกโชนอยู่ในแววตา
“ฮะ ๆ ไม่มีอะไร”
ชั่วครู่หนึ่ง เขาหลุบตาหัวเราะเบา ๆ แล้วยกจอกขึ้นแตะกับจอกของมู่หรงเสวี่ยอย่างแผ่วเบา
“กริ๊ง!”
เสียงกระทบใสกังวานดังขึ้น ขนตาของมู่หรงเสวี่ยสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนนางจะเงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมด
หลินเฟิงยกแขนเสื้อขึ้นบังจอก แขนเสื้อกว้างปิดบังจอกสุราไว้ทั้งใบ ภายนอกดูราวกับยกจอกดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ทว่าปลายนิ้วกลับขยับอย่างแผ่วเบา
สุราสีอำพันในจอกไหลซึมผ่านปลายนิ้วเข้าสู่แขนเสื้ออย่างเงียบงัน ไม่ได้ผ่านลำคอแม้แต่หยดเดียว
อาศัยแสงเทียนริบหรี่ หลินเฟิงมองเห็นอย่างชัดเจนว่าในสุรามีหนอนตัวเล็กขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารซ่อนอยู่ รูปร่างเลือนรางจนแยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือภาพลวงตา
เขาไม่แสดงพิรุธ ยังคงดื่มสุราและสนทนากับมู่หรงเสวี่ยอย่างสงบเช่นเดิม
ราตรีค่อย ๆ ล่วงลึก มู่หรงเสวี่ยเริ่มมีอาการมึนเมาถึงเจ็ดส่วน
แสงเทียนสีเหลืองนวลที่ไหววูบสาดลงบนใบหน้าของนาง ยิ่งขับให้ความงามเจิดจ้าเปล่งประกายและเสน่ห์เย้ายวนขึ้นไปอีก
แม้แต่ผิวใต้กระดูกไหปลาร้าอันประณีตก็ยังแดงระเรื่อขึ้นจาง ๆ ชวนให้จินตนาการ
“สามี คืนวสันต์มีค่าเหนือพันตำลึง เราไปพักผ่อนกันเถิด...”
แววตาของมู่หรงเสวี่ยเป็นประกายฉ่ำวาว ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยประกายน้ำค้างแห่งวสันต์ ร่างอรชรอ่อนช้อย นางเป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้หลินเฟิงอย่างช้า ๆ
หลินเฟิงนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด เพียงยกนิ้วขึ้นกรีดเบา ๆ
ประกายนิ้วอันคมกริบราวคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝักฉีกชุดมงคลสีแดงสดบนร่างของมู่หรงเสวี่ยขาดสะบั้นในพริบตา
ทั้งเสื้อคลุมพิธีชั้นนอกและเสื้อผ้าชั้นในขาดออกจากกัน ผ้าแต่ละชั้นร่วงหล่นลงพื้นอย่างแผ่วเบา
ร่างอรชรที่มีส่วนโค้งเว้างดงาม ผิวขาวผุดผ่องไร้ตำหนิ เผยออกต่อหน้าหลินเฟิงอย่างหมดจด
ยามนี้ใบหน้าของมู่หรงเสวี่ยแดงก่ำราวแต่งแต้มชาด นางโน้มกายเข้าหาอย่างสมัครใจ ริมฝีปากแดงเย้ายวนเคลื่อนเข้าหาใบหน้าของหลินเฟิง
หลินเฟิงโอบเอวนางด้วยมืออีกข้าง แล้วกดร่างนางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา