ข่าวนี้แพร่ออกไป ทั้งสำนักชิงหยุนก็สั่นสะเทือนไปทั่ว
“อะไรนะ? หลินเฟิงสังหารสตรีศักดิ์สิทธิ์ แล้วหลบหนีไปเมื่อคืนงั้นหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร! เมื่อคืนชัด ๆ ว่าเป็นคืนส่งตัวเข้าหอของเขา!”
“ไม่ใช่แค่หลินเฟิงที่หนีไป แม้แต่ศิษย์พี่จื่อยุ้นก็หายตัวไปพร้อมกันด้วย!”
“หรือว่าทั้งสองจะมีสัมพันธ์ลับกันมานานแล้ว พอสังหารสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็หนีตามกันไป?”
เมื่อโจวเทียนกู่ หวังเฮ่า และศิษย์อีกกลุ่มที่เคยสนิทสนมกับหวังหลงได้ยินข่าว ต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อคืนเพิ่งเป็นคืนมงคลสมรส หลินเฟิงเพิ่งได้สาวงามมาครอง ทั้งยังก้าวขึ้นเป็นบุตรเขยของเจ้าสำนัก อนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด
เดิมทีทุกคนแอบกังวลว่า ต่อจากนี้คงต้องอยู่ใต้หลินเฟิงไปอีกนาน ชีวิตคงยากลำบากไม่น้อย
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เพียงชั่วข้ามคืน สถานการณ์จะพลิกผันอย่างน่าตกตะลึง
ชั่วพริบตา ความกังวลที่ทุกคนมีอยู่ก็คลายลงจนหมดสิ้น ใบหน้าเผยความยินดีอย่างสุดจะห้ามปราม
“หลินเฟิงรนหาที่ตายชัด ๆ! มีอนาคตอันสดใสอยู่แท้ ๆ กลับไม่เอา ดึงดันจะหนีตามจื่อยุ้นไปเสียได้ จื่อยุ้นจะเทียบกับสตรีศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร? ช่างถูกผีสิงจนเสียสติจริง ๆ!”
“นับจากนี้ไป เราก็ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนอยู่ทุกวันอีกแล้ว!”
เมื่อข่าวแพร่ออกไป ผู้อาวุโสจูก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
เขารีบรุดไปยังหอเรือนหอเป็นคนแรก จากนั้นก็เร่งไปยังที่พำนักในภูเขาของหลินเฟิง ทว่าในที่สุดก็ไม่พบสิ่งใดเลย
“ข้าควรจะสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว... มิน่าเล่า คืนเข้าหอเขาถึงได้มอบผลไม้วิญญาณไม้ให้ข้าเป็นพิเศษ!”
ผู้อาวุโสจูพลันกระจ่างแจ้ง กระทืบเท้าอย่างแรง ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา แทบไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น
“เด็กตัวแสบคนนี้ จากไปทั้งทีกลับไม่แม้แต่จะกล่าวลา!”
เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสำนักอย่างรวดเร็ว เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสจำนวนมากต่างพากันหันมาสนใจ สายตาทั้งหมดมุ่งไปยังโถงประชุมสูงสุดของสำนัก—ศาลาชิงหยุน
“หลินเฟิงต้องตายแน่ เจ้าสำนักจะต้องสับเขาเป็นหมื่นชิ้น!”
ภายในสำนัก ผู้คนนับไม่ถ้วนส่ายหน้าและทอดถอนใจ