สำนักชิงหยุน
ยามราตรีมืดมิด ณ หน้าผาแห่งหนึ่ง
“ท่านพ่อ ข้ากำลังเลือกชุดมงคลสำหรับพิธีสมรสอยู่ ท่านเรียกข้ามาพบกะทันหัน มีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”
มู่หรงเสวี่ยเร่งฝีเท้ามาถึง มองแผ่นหลังของมู่หรงเหยียนด้วยสีหน้าฉงน
เมื่อได้ยินดังนั้น มู่หรงเหยียนก็ค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาคู่นั้นสงบนิ่งเย็นชา ไม่เผยอารมณ์ยินดีหรือขุ่นเคือง
“เสวี่ยเอ๋อร์ ในวันสมรส จงผสมสิ่งนี้ลงในสุรา แล้วให้หลินเฟิงดื่มเข้าไป”
มู่หรงเหยียนมีสีหน้าไร้อารมณ์ ยื่นขวดหยกใบเล็กสีดำสนิทให้มู่หรงเสวี่ย
มู่หรงเสวี่ยทั้งหวาดหวั่นทั้งสงสัย นางดึงจุกขวดออกดู พลันสะท้านไปทั้งร่าง
ภายในขวดมีหนอนสีแดงเข้มตัวเล็กขนาดเท่าเมล็ดข้าวนอนนิ่งอยู่ก้นขวด รูปร่างดูคล้ายมีตัวตนและคล้ายเลือนราง แผ่กลิ่นอายประหลาดออกมาเป็นระลอก
“นี่คือหนอนพิษกลืนหัวใจ หากเข้าสู่ร่างกายแล้ว ไม่กินยาแก้พิษทุกเดือน หนอนพิษจะกัดกินเลือดเนื้อของเจ้าของร่างทั้งกลางวันกลางคืน สูบเลือดลม กลืนกินพลังวิญญาณทั่วร่าง สุดท้ายจะทำให้เจ้าของร่างกลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน”
มู่หรงเหยียนกล่าวทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
ความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดโถมเข้าปกคลุมร่าง มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงสั่นว่า “ท่านพ่อ ท่านจะให้ข้าวางหนอนพิษใส่หลินเฟิงหรือเจ้าคะ?!”
“มังกรผงาดจากห้วงลึกย่อมยากแก่การควบคุม หากไม่พันธนาการเกล็ดไว้ สุดท้ายมันย่อมแว้งกัดตนเอง!”
มู่หรงเหยียนเอ่ยช้า ๆ กล่าวคำทำนายออกมา
“ยามนี้ตันเถียนของหลินเฟิงฟื้นฟูขึ้นเอง เขาคว้าอันดับหนึ่งในการสอบใหญ่ได้อย่างแข็งแกร่ง อีกทั้งยังสยบดาบโบราณไท่ชูได้ ชื่อเสียงอำนาจของเขากำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด!”