“หลินเฟิง……”
น้ำเสียงของกู้เนี่ยนทงราบเรียบไร้คลื่น ทว่ากลับแฝงแรงกดดันที่ไม่อาจโต้แย้ง “หากเจ้ายอมจำนนแต่โดยดี ข้าจะให้เจ้าตายอย่างมีเกียรติสักครั้ง”
ได้ยินเช่นนั้น หลินเฟิงก็แค่นหัวเราะ “ผู้อาวุโสกู้ คำพูดนี้แม้แต่ตัวเจ้าเองยังไม่เชื่อกระมัง?”
สีหน้าของกู้เนี่ยนทงพลันมืดครึ้ม “สังหาร!”
ศิษย์สืบทอดแท้ทั้งสี่ลงมือพร้อมกัน
คนหนึ่งถือดาบ คมปราณดาบทะลักพลุ่งพล่านดุจสายฟ้าคะนอง เป็นวิชาดาบสายอัสนีของเหลยโพจวิน ทว่าพลังกลับเหนือกว่าเหลยโพจวินถึงสิบเท่า
อีกคนใช้ทวน ประกายทวนแลบวาบดุจงูพิษแลบลิ้น ทุกทวนล้วนแทงเข้าใส่จุดสำคัญรอบกายหลินเฟิง
อีกคนใช้ฝ่ามือ พลังฝ่ามืออ่อนหยุ่นแต่พิสดาร อากาศพลันมีไอสีดำลอยอ้อยอิ่ง เห็นได้ชัดว่าฝึกวิชาชั่วร้ายบางอย่างมา
คนสุดท้ายชูประจกทองแดงขึ้น แสงจากกระจกส่องไปยังที่ใด มิติบริเวณนั้นกลับบิดเบี้ยวเล็กน้อย
หลินเฟิงรู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ราวกับตกลงไปในปลักโคลน
ดาบจู่โจมจากด้านหน้า ทวนปิดทางด้านข้าง ฝ่ามือจู่โจมจากด้านหลัง ส่วนกระจกกักขังร่างของเขาไว้
การประสานงานของทั้งสี่เรียกได้ว่าไร้ช่องโหว่
ท่าทีเช่นนี้หมายจะสังหารหลินเฟิงให้สิ้นในกระบวนเดียว!
หลินเฟิงสูดลมหายใจลึก พลังวิญญาณความโกลาหลทั่วร่างโคจรถึงขีดสุด ผิวหนังพลันเปล่งประกายแวววาวราวหยก
ปลายเท้าเขาแตะพื้น ร่างมิได้ถอยกลับรุกไปข้างหน้า พุ่งตรงเข้าไปในแสงดาบ
“ปัง!”
เขาชกหมัดหนึ่งทำลายคมปราณดาบ จากนั้นพลิกมือฟาดฝ่ามือใส่หน้าอกของศิษย์สืบทอดแท้ผู้ถือดาบ ส่งอีกฝ่ายลอยกระเด็นออกไป
ทว่ายังไม่ทันไล่ตาม ประกายทวนก็พุ่งมาถึง เขาเบี่ยงกายหลบจุดสำคัญ ปลายทวนเฉียดผ่านชายโครง ทิ้งรอยแผลเลือดซึมไว้สายหนึ่ง
ขณะเดียวกัน พลังฝ่ามืออำมหิตเย็นเยียบจากด้านหลังก็พุ่งมาถึง
หลินเฟิงหลบไม่พ้น จึงจำต้องรับฝ่ามือนั้นด้วยแผ่นหลังเต็มแรง รู้สึกได้ถึงพลังเย็นยะเยือกสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ร่าง อวัยวะภายในทั้งห้าราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ
เขาอาศัยแรงส่งพุ่งไปข้างหน้า ก่อนชกหมัดกลับไปบีบให้ศิษย์ผู้ใช้ฝ่ามือล่าถอย
แต่แสงจากกระจกพุ่งมาถึงอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเขาชะงักงันไปอีกครา