หลายวันต่อมา นอกจากบำเพ็ญเพียรแล้ว หลินเฟิงยังเข้าไปในพื้นที่ของหอคอยน้อยอยู่บ่อยครั้ง เพื่อตรวจดูการเติบโตของเมล็ดยาวิญญาณ
หากมีผู้ใดได้เห็นภาพภายในหอคอย คงต้องตาค้างด้วยความตกตะลึงเป็นแน่
เมล็ดยาวิญญาณที่แต่เดิมแห้งเหี่ยว เพียงสามวันสั้นๆ ก็แตกหน่อพ้นดิน งอกเป็นต้นอ่อนเขียวสดกันหมดแล้ว
ผ่านไปหลายวัน ต้นอ่อนเหล่านั้นผ่านการเปลี่ยนแปลงของอัตราการไหลของเวลามาหลายครั้ง ทั้งยังถูกหล่อหลอมด้วยความหนาวร้อน จึงสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และแข็งแรงสมบูรณ์ยิ่งกว่าเดิม
“เพียงมีหอคอยน้อยหลังนี้ ยาวิญญาณล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในโลก ข้าก็สามารถเพาะเลี้ยงขึ้นมาได้ตามใจ ราวกับพกพาดินแดนสวรรค์อันอุดมสมบูรณ์ไว้กับตัว”
หลินเฟิงลูบไล้หอคอยน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “นับจากนี้ไป ข้าจะเรียกเจ้าว่าอุทยานวิญญาณความโกลาหล”
ยามนี้อุทยานวิญญาณความโกลาหลเพิ่งก่อรูป ยังไม่สมบูรณ์เต็มที่ ทว่ามีศักยภาพไร้ขีดจำกัด
เขาเชื่อมั่นว่า สักวันหนึ่งที่แห่งนี้จะกลายเป็นอุทยานเซียนชั้นยอด เพาะเลี้ยงยาวิญญาณล้ำค่าทุกชนิดในโลก
การค้นคว้าและฝึกฝนวันแล้ววันเล่า ทำให้หลินเฟิงพอจะควบคุมวิธีบังคับกระบี่บินได้บ้าง
แม้ตอนนี้อานุภาพของกระบี่บินจะยังไม่มากนัก แต่ก็มีความเร็วว่องไว เพียงพอสำหรับใช้งาน
ทว่าหนทางสู่ขั้นบรรลุใหญ่ที่เพียงขยับความคิด กระบี่นับหมื่นก็พุ่งออกพร้อมกันนั้น ยังอีกยาวไกลนัก……
สิบวันต่อมา ดวงตะวันคล้อยต่ำไปทางตะวันตก
บนถนนหลวงที่มุ่งสู่แคว้นเสวียนหวง ม้าหมอกลิวหยุนตัวหนึ่งกำลังเดินไปอย่างเชื่องช้า ไม่เร่งรีบ
หลินเฟิงนั่งอยู่บนหลังม้า สวมเสื้อคลุมสีเทาธรรมดา สวมหมวกงอบปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ทว่าสายตากลับระแวดระวังยิ่งกว่าแต่ก่อน ญาณแผ่ออกไปตลอดเวลา คอยตรวจสอบความเคลื่อนไหวในรัศมีหลายลี้
นับแต่ประมือกับกู้เนี่ยนทงครั้งนั้น เขาก็ระมัดระวังมากขึ้นทุกครั้งที่เดินทาง
กลางวันปะปนไปกับขบวนพ่อค้า ส่วนกลางคืนก็หาที่เปลี่ยวพักแรม ไม่หยุดอยู่ที่เดียวกันนานเกินสองชั่วยามเด็ดขาด
เขารู้ดีว่าสำนักชิงหยุนไม่มีทางยอมเลิกราเพียงเท่านี้
มู่หรงเหยียนสูญเสียบุตรสาว เสียกระบี่โบราณ ทั้งยังเสียหน้า ย่อมไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ