“ท่านพ่อทูนหัวอย่าได้ตกใจ ข้าขึ้นฝั่งมาก็เพื่อสะสางความแค้นเท่านั้น หากไม่ขึ้นฝั่งแล้วจะทำอย่างไรเล่า?”
พระทะเลยิ้ม มุมปากเผยแววโหดเหี้ยมปนความคาดหวัง
“คนที่ชื่อเสิ่นอี้นั่นพักอยู่ที่ใด? คงต้องรบกวนท่านพ่อทูนหัวช่วยนำทางแล้ว!”
ตาเฒ่าจ้าวได้ยินดังนั้น สีหน้าฉายแววลังเลเล็กน้อย เอ่ยตะกุกตะกักว่า “คน...คนนั้นพักอยู่ทางเหนือ...ทางเหนือของหมู่บ้าน...”
“ไม่ต้องพูดมาก เจ้านำพวกเราไปเลย หมอกหนาถึงเพียงนี้ ไม่มีใครพบเห็นหรอก!”
พระทะเลดูเหมือนจะมองออกว่าเขากังวลสิ่งใด จึงยิ้มแล้วกล่าวขึ้น
ตาเฒ่าจ้าวได้ฟังก็มีสีหน้าสงบลงไม่น้อย ใช่แล้ว หากเป็นยามปกติถูกคนเห็นว่าไปสมคบกับโจรทะเล วันรุ่งขึ้นคงได้เข้าไปนอนในคุกแล้ว
ทว่าเป็นดังที่พระทะเลกล่าว หมอกหนาถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีใครพบเห็นได้
ทันใดนั้น ตาเฒ่าจ้าวก็ไม่กล้าขัดคำพระทะเล รีบพยักหน้ารับ
เมื่อมาถึงนอกประตู ก็พบว่ามีโจรทะเลยืนอยู่ข้างนอกอีกมากมาย นับแล้วมีถึงสิบกว่าคน!
ด้วยฝีมือของโจรทะเลกลุ่มนี้ แม้รวมกันจะมีเพียงยี่สิบกว่าคน แต่ก็เพียงพอจะเข่นฆ่าคนทั้งหมู่บ้านจนเลือดนองได้
แม้แต่ทหารฝ่ายราชการธรรมดาก็ยังไม่ใช่คู่มือ!
สีหน้าตาเฒ่าจ้าวเผยความตื่นตระหนกขึ้นวูบหนึ่ง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่นำทางอยู่ข้างหน้า หวังเพียงว่าโจรทะเลกลุ่มนี้จะไม่ก่อเรื่องใหญ่โตนัก รีบจัดการเสิ่นอี้ให้เสร็จเสียก็พอ!
“ช่วงนี้เสิ่นอี้เป็นอย่างไรบ้าง? มีข่าวหรือไม่ว่าบ้านเขามีเส้นเอ็นมังกรทะเล?”
“ตระกูลหวังมีความแค้นกับเขา จึงส่งหวังล้ายจื่อไป...ติดตามเขาออกทะเล แต่หวังล้ายจื่อออกไปแล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย”
“ส่วนทางจวี้เป่าเกอ เมื่อวานมีคนส่งของไปที่บ้านเขามากมาย ได้ยินว่าเขาไปทำการซื้อขายอะไรบางอย่างที่อำเภอ...”