กลั้นหายใจ
กลั้นหายใจ
กลั้นหายใจต่อ
เสิ่นอี้รู้สึกราวกับปอดกำลังลุกไหม้
เขาอยู่ใต้น้ำมาเกือบสองนาทีแล้ว กระโดดลงมาจากหน้าผาสูงสามสิบจั้ง ดำลงไปลึกเพื่อหลบโขดหิน แล้วว่ายออกไปจากใต้น้ำ ออกซิเจนที่ใช้ไปมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า
ทุกขณะล้วนเป็นการสิ้นเปลืองอย่างหนัก
ความรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศ ปอดบวมพองขึ้น ความทรมานเหล่านี้ถาโถมเข้ามาไม่หยุด!!
ร่างกายเร่งเร้าให้เขาลอยขึ้นไป
“ไม่ได้ ตอนนี้ยังลอยขึ้นไปไม่ได้!”
เสิ่นอี้คำรามในใจ “อดทนต่ออีกสักครู่!!”
หากลอยขึ้นไปตอนนี้ เขาก็ยังอยู่ในเขตควบคุมของโจรทะเล
เสิ่นอี้กัดฟันแน่น สองมือว่ายน้ำไม่หยุด มุ่งหน้าต่อไป
สามนาที
สติของเขาเริ่มพร่าเลือน จุดดำปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ปอดราวกับถูกมือข้างหนึ่งกำไว้ แล้วบีบเค้นอย่างสุดกำลัง
ในตอนที่เขาแทบจะทนไม่ไหว ฝ่าเท้าก็สัมผัสเข้ากับผืนทราย
น้ำตื้น
ในที่สุดก็มาถึง
เสิ่นอี้ยืนขึ้นจากน้ำ หอบหายใจเฮือกใหญ่ เดินโซเซขึ้นฝั่ง ทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล
ขาทั้งสองข้างถูกโขดหินบาดเป็นแผลหลายแห่ง เลือดไหลลงมาตามน่อง แต่ล้วนไม่ถึงแก่ชีวิต
เขาคุกเข่าลงบนหาดทราย ใช้สองมือยันพื้น สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่า หอบอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ ฟื้นกำลัง
เขารีบถอดขวานสั้นที่เอวออกมา กรีดผ้าขี้ริ้วที่พันกายให้เป็นแถบ แล้วนำมาพันขาเพื่อห้ามเลือด
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นอี้จึงลุกขึ้นยืน!
ที่นี่คือหาดทรายอีกแห่งทางตะวันออกของหมู่บ้าน อยู่ห่างจากลานบ้านของเขาครึ่งลี้ ระหว่างทางมีหาดหินระเกะระกะกับป่าโกงกางขวางกั้นอยู่