กู้หรงปฏิเสธถ้อยคำกล่อมเกลาของท่านหรูหยางโป๋ทุกประการ นางจับประเด็นสำคัญแล้วถามย้อนทันที
เรื่องเห็นแก่ตัวน่ะหรือ
เรื่องจิตใจแข็งกระด้างน่ะหรือ
ตั้งแต่เมื่อใดกันที่การเอาสิ่งซึ่งเป็นของตนกลับคืนมาเรียกว่าจิตใจแข็งกระด้าง
เหตุผลเช่นนี้ นางไม่ยอมรับ
ในเมื่อไม่เห็นด้วย แล้วจะต้องทบทวนตนเองไปไย
ท่านหรูหยางโป๋พูดไม่ออก เม้มริมฝีปากแน่น เงียบงันไปเนิ่นนาน
ครู่ใหญ่ เขาจึงผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวอย่างอดทนว่า “กู้หรง เสี่ยวจือมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่กำเนิด ร่างกายอ่อนแอ เจ็บป่วยอยู่เนือง ๆ แม้จะสงบจิตพักฟื้น ก็ยังต้องนอนซมอยู่บนเตียง หากยังต้องกังวลกับกิจธุระในเรือนอีก เกรงว่าจะยิ่งป่วยซ้ำเติมอาการเดิม”
“เพราะฉะนั้น คำพูดเหล่านี้ของท่านพ่อควรไปบอกนางเถาะกับน้องฝูซีต่างหาก” กู้หรงแบมืออย่างไม่สะทกสะท้าน “ท่านพ่อกับนางเถาะทำอะไรไม่เคยคำนึงถึงฝูจิ่งน้องชาย แล้วเหตุใดข้าต้องทำตัวเป็นห่วงเป็นใยเกินจำเป็นด้วย”
“ท่านพ่อ ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่ขอฟังคำสั่งสอนยืดยาวของท่านอยู่ที่นี่ต่อ”
ช่างเหมือนผ้าพันเท้าของหญิงชราเสียจริง ทั้งเหม็นทั้งยืดยาว
“ท่านโป๋”
ในยามนั้นเอง พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น พ่อบ้านส่วนนอกเต้ยเหลียงมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบร้อนบุกเข้ามา ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ กล่าวรายงานเสียงสั่นว่า “ท่านโป๋ ในวังส่งคนมาขอรับ”
ท่านหรูหยางโป๋สะดุ้ง ใบหน้าฉายแววสงสัยระคนโกรธเกรี้ยว หันไปจ้องกู้หรง
กู้หรงเลิกคิ้วเล็กน้อย
หรือจะเป็นหมอหลวงที่องค์หญิงใหญ่ส่งมาหรือ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ สีหน้าของกู้หรงก็ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย
ท่านหรูหยางโป๋ยังไม่ทันได้ซักถามกู้หรง ก็จัดเสื้อคลุมเล็กน้อย แล้วก้าวไปยังลานด้านหน้าของจวน
กู้หรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามไป