ดังที่กู้หรงคาดไว้ ยามที่ท่านฮูหยินเชิ่นประกาศว่าจะพุ่งชนสิงโตหินหน้าจวนให้ตาย ฉินซู อนุภรรยาชั้นสูงที่เพิ่งได้รับพระราชทานแก่ท่านหรูหยางโป๋ ก็เดินออกมาจากประตูข้างอย่างไม่รีบร้อน มาหยุดยืนเบื้องหน้าประตูใหญ่
“เจ้าสัวเชิ่นกับท่านฮูหยินเชิ่นคิดจะบีบบังคับให้ท่านโหวขัดพระราชโองการหรือเจ้าคะ”
นางไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง โยนข้อกล่าวหาใหญ่โตใส่หน้าอีกฝ่ายทันที
เสียงร่ำไห้ของท่านฮูหยินเชิ่นชะงักไปชั่วขณะ
ฉินซูรุกไล่ต่ออย่างไม่เปิดช่อง น้ำเสียงหนักแน่นดังกังวาน “ตระกูลเชิ่นหลอกลวงเรื่องการแต่งงาน ทั้งยังเป็นฝ่ายผิดก่อน จนทำให้ท่านโหวถูกติเตียนให้ปิดประตูคิดทบทวนบาปหน้าที่ ไม่อาจออกจากจวนได้ บัดนี้กลับชิงฟ้องก่อน ทั้งที่รู้ดีว่าท่านโหวจงรักภักดีต่อฝ่าบาทและน้อมรับพระราชโองการ แต่ยังคอยยั่วยุทุกทาง หวังให้ท่านโหวขัดพระราชโองการ”
“หม่อมฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า พวกท่านทั้งสองกับท่านโหวมีความแค้นลึกล้ำเพียงใด หรือว่ากล้าหาญจนไม่เห็นพระราชโองการอยู่ในสายตากันแน่เจ้าคะ”
เสิ่นชีซานขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นผู้ใด”
หลายปีมานี้ นางเถา หลานจื้อ ทำให้ท่านหรูหยางโป๋ลุ่มหลงจนหัวปักหัวปำ เรือนหลังของจวนจึงสงบเงียบเป็นอย่างยิ่ง
“หม่อมฉันคืออนุภรรยาชั้นสูงที่ฝ่าบาทกับฮองเฮาพระราชทานแก่ท่านหรูหยางโป๋เจ้าค่ะ” ฉินซูยอบกายคำนับอย่างไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง “ฮูหยินผู้เฒ่ากับท่านหรูหยางโป๋ซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ จึงมอบฐานะอนุภรรยาชั้นสูงให้หม่อมฉัน”
“หม่อมฉันเป็นผู้ใด ไม่สำคัญ”
“ที่สำคัญคือพวกท่านทั้งสองใช้วาจาหวานลวง พลิกขาวเป็นดำ”
ท่านฮูหยินเชิ่นไม่ยอมรับ ตะโกนโต้เถียงอย่างเดือดดาล “พลิกขาวเป็นดำตรงไหน บุตรชายข้าหลายปีมานี้ไม่เจ็บไม่ป่วย อยู่ดีมีสุข ครั้นการแต่งงานระหว่างตระกูลกู้กับตระกูลเชิ่นตกลงกันแล้ว เขากลับป่วยเป็นอัมพาต ทั้งยังต้องเข้าไปพัวพันกับคดีคนตาย ทุกอย่างล้วนไม่ราบรื่น ใครจะรู้ว่าเป็นเพราะกู้หรง ดาวร้ายผู้นั้นข่มเขาหรือไม่”