เสิ่นมั่วเหยียนจองร้านอาหารตะวันตกบรรยากาศดีไว้แห่งหนึ่ง พอมาถึงก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี
เฉียวเจาเพิ่งนั่งลง เขาก็หยิบช่อกุหลาบแดงออกมาจากใต้โต๊ะ พลางยิ้มกล่าวว่า “ยินดีด้วยที่ปลอดภัย”
เฉียวเจาไม่รับ สีหน้าเรียบเฉย
เสิ่นมั่วเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มแล้ววางดอกไม้ไว้ด้านในของโต๊ะ
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความกระอักกระอ่วนแผ่คลุ้งไปทั่วอากาศ กระทั่งพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ สถานการณ์จึงคลี่คลายลง
เสิ่นมั่วเหยียนรินไวน์สองแก้ว แก้วหนึ่งเลื่อนไปตรงหน้าเธอ ส่วนอีกแก้วยกขึ้นเอง “ขออวยพรให้คุณปลอดภัยอีกครั้ง”
เฉียวเจาแต่งเรื่องไปตามปาก “ช่วงนี้เหนื่อยจนภูมิคุ้มกันตก ดื่มไม่ได้”
“ไม่เป็นไร” เขาเทไวน์จากแก้วของเธอลงแก้วตัวเอง “ผมให้พนักงานเอาเครื่องดื่มมาให้”
“ไม่ต้องหรอก” เฉียวเจายกแก้วน้ำขึ้น มือขยับแกว่งเบา ๆ ตรงหน้าเขาอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันไม่กระหายน้ำ”
เสิ่นมั่วเหยียนจิบไวน์ ก่อนถามราวกับไม่ได้ใส่ใจนัก “เมื่อคืนผมไปรับคุณที่สถานีตำรวจ พวกเขาบอกว่ามีคนมารับคุณไป ใครกันนะ ใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ของขวัญอะไรเหรอ” โต๊ะข้าง ๆ เป็นคู่รักหนุ่มสาว ฝ่ายหญิงเอ่ยถาม
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา “เรียกพี่ก่อน แล้วจะบอก”
“พี่จ๋า~”
เฉียวเจานึกถึงวันเกิดอายุสิบเจ็ดของตัวเอง วันนั้นถานเจิงซ่อนกล่องปากกามาร์กเกอร์ไว้ด้านหลัง แล้วพูดอย่างลึกลับว่า “ทายสิ คุณชายน้อยอย่างฉันเตรียมของขวัญอะไรไว้ให้เธอ”
เธอทายไม่ออก จึงสั่งให้เขารีบบอก