หลู่เหยาเอียงคอมองเธอ “แล้วเรื่องเสิ่นมั่วเหยียน คุณยังแค้นเขาอยู่ไหม?”
เฉียวเจาชะงัก “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้พูดถึงเสิ่นมั่วเหยียน?”
หลู่เหยาเลิกคิ้ว “บอกแล้วไงว่าพี่คำนวณเป็น”
เฉียวเจายิ้ม แล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “พอรู้ความจริง ฉันก็เสียใจ เจ็บปวด แต่ฉันคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือรีบหยุดความเสียหาย”
“นั่นแหละถูกแล้ว” หลู่เหยาสตาร์ตรถอีกครั้ง “กับเสิ่นมั่วเหยียน ถึงคุณจะทุ่มเทให้เขาจริง ๆ แต่คุณก็แค่พยายามเชื่อใจเขา พอเขาทำให้คุณผิดหวัง คุณก็ยอมรับ แล้วหยุดความเสียหาย เดินจากมา แค่นั้นก็จบ”
“แต่ถานเจิงไม่เหมือนกัน ตอนนั้นคุณยื่นหัวใจทั้งดวงให้เขาอย่างไม่เหลืออะไรไว้เลย เขาไม่รับ แถมยังปามันทิ้งจนแตกกระจาย”
“ถ้าเปรียบง่าย ๆ ตอนอยู่กับเสิ่นมั่วเหยียน คุณแค่โยนหินถามทาง แต่กับถานเจิง คุณตกลงไปพร้อมกับหินทั้งก้อน ความรู้สึกมันก็ต้องต่างกันอยู่แล้ว”
เฉียวเจาครุ่นคิดถึงคำพูดของหลู่เหยาตลอดทั้งวัน กระทั่งตอนพบลูกค้า เธอก็เกือบใจลอย
จนกระทั่งเลิกงานตอนเย็น เสิ่นมั่วเหยียนโทรมา “ซาวเซา เจอกันหน่อย มีเรื่องจะคุยกับคุณ”
หัวใจเฉียวเจาพลันตึงขึ้น หรือว่าเขารู้เรื่องหย่าแล้ว?
ก็ดีเหมือนกัน พูดให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า
ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารตะวันตก หลังฟังจุดประสงค์ของเสิ่นมั่วเหยียนจบ เฉียวเจาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เสิ่นมั่วเหยียนกับกู้ชิงสวี่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน เขามองเฉียวเจา “เวลาเหลือน้อยแล้ว ถ้าคุณรู้จัก ‘จัวฮวา’ ลูกศิษย์ของครูฟาง ก็รีบบอกผมมา”
น้ำเสียงของเขาราวกับเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว
“ฉันไม่รู้” น้ำเสียงของเธอเย็นชา
“ซาวเซา” กู้ชิงสวี่เอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงเหมือนกำลังพูดกับเด็กที่ไม่รู้จักโต “ฉันรู้ว่าคุณมีอคติกับฉัน แต่คอนเสิร์ตครั้งนี้สำคัญกับฉันมากจริง ๆ”