เสิ่นมั่วเหยียนผลักประตูเข้ามา เห็นขอบตาแดงก่ำของเธอ ก็ชะงักเล็กน้อย "เธอเป็นอะไรไป"
เฉียวเจายกมือถือขึ้นตรงหน้าเขา "คุณเอาวัตถุดิบของฉัน ไปให้กู้ชิงสวี่จุดพลุหรือ"
เสิ่นมั่วเหยียนกวาดตามองหน้าจอ "เดี๋ยวฉันช่วยเธอขอใหม่ชุดหนึ่งก็แล้วกัน"
เฉียวเจาจ้องเขา "ฉันขอให้คุณช่วย คุณบอกว่าช่วยไม่ได้ ตอนนี้ถึงทำได้งั้นหรือ"
เสิ่นมั่วเหยียนขมวดคิ้ว "เฉียวเจา นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย เธออยากได้ ฉันก็แค่หาทางให้"
เฉียวเจากำมือถือแน่น เล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ "คุณกับกู้ชิงสวี่ เป็นแฟนกันมานานแล้ว"
เป็นประโยคบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม
เสิ่นมั่วเหยียนแววตาวูบไหว แต่แล้วสีหน้าก็กลับเป็นปกติ "ฉันแค่รู้จักกับพี่ชายเธอ..."
"เสิ่นมั่วเหยียน" เฉียวเจาขัดขึ้น "ฉันต้องการชดเชย"
เสิ่นมั่วเหยียนอึ้งไป คิดไม่ถึงว่าเธอจะเปลี่ยนเรื่องเร็วขนาดนี้ แต่ก็คุ้นเคยดีแล้ว "ได้ เอาอะไรบอกมา"
เฉียวเจาหลับตาลง "คุณออกไปก่อน ฉันขอเตรียมตัวสักครู่"
เสิ่นมั่วเหยียนเดินออกไปเงียบๆ
ในสายตาของเขา เธอแค่กำลังคิดอยู่ว่าจะซื้อเครื่องเพชรอะไร หรือจะเอาเงินเท่าไหร่
สิบนาทีต่อมา เสิ่นมั่วเหยียนชงกาแฟให้ตัวเองเสร็จ นั่งลงบนโซฟาชั้นล่าง แต่เขาจิบเพียงคำเดียวก็วางไว้ตรงนั้น ไม่ใช่รสชาติแบบนั้น
ทุกวันเฉียวเจาจะเป็นคนชงวางไว้ให้
เขาคิดว่าการชงกาแฟแค่นี้มันมีเทคนิคอะไร ก็เลยลงมือเอง แต่ไม่รู้ว่าผิดตรงไหน
เฉียวเจาถือแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งลงมาจากชั้นบน ยื่นมาตรงหน้าเขา "เซ็นชื่อ"
เสิ่นมั่วเหยียนรับมา ยิ้มบาง "ยังอุ่นอยู่เลย เพิ่งปริ้นออกมาหรือ"
"อืม โอกาสหายาก รีบขูดรีดสักหน่อย"
เขามองเธอแวบหนึ่ง แต่งงานมาสามปี เธอรักเงินมากจริงๆ
เขาผิดสัญญา ก็ต้องชดเชย
พลาดวันครบรอบวันไหน ก็ต้องชดเชย
แต่การพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ เขากลับมองว่าเธอแค่พูดเล่น
สายตาเขาตกลงบนเอกสาร เป็นสัญญาซื้อบ้านหลังหนึ่ง มูลค่าหลายล้าน ความอยากได้ค่อนข้างมากจริงๆ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเขาที่ยึดของของเธอไป
เสิ่นมั่วเหยียนไม่ได้พูดอะไร พลิกไปหน้าสุดท้ายเซ็นชื่อ
พลิกดูฉบับต่อไป เสิ่นมั่วเหยียนชะงักปากกา "ใบยินยอมการรักษาของพ่อเธอหรือ อันนี้เธอเซ็นก็ได้"
เฉียวเจา "โรงพยาบาลในเครือเสิ่น คุณเซ็นชื่อจะลดค่าใช้จ่ายลงได้มาก"
เสิ่นมั่วเหยียนพยักหน้า
กำลังจะพลิกหน้าต่อไป มือถือก็ดังขึ้น "มั่วเหยียน ฉันเป็นไข้แล้ว..."
เฉียวเจาได้ยินแว่วๆ หลายคำ
"ฉันไปเดี๋ยวนี้" เสิ่นมั่วเหยียนสีหน้าเคร่งขึ้นเล็กน้อย วางสายแล้วหันมา "ไว้ฉันกลับมาเซ็นต่อ"
เฉียวเจาจับเขาไว้ แววตาแน่วแน่ "เซ็นให้เสร็จก่อนค่อยไป"
เสิ่นมั่วเหยียนมองเธอครู่หนึ่ง รีบเซ็นชื่อบนเอกสารที่เหลืออีกไม่กี่ฉบับ โดยไม่มองเลยสักนิด แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เมื่อเดินถึงหน้าประตูเปลี่ยนรองเท้า เขาหันกลับมามองเฉียวเจาที่ก้มหน้าอยู่
เมื่อก่อนถ้ามีวันพิเศษไหนไม่ได้อยู่ด้วยกัน เธอจะบ่นไม่หยุดเป็นนาน แต่เมื่อวานวันเกิดเขาไม่กลับมา เธอกลับไม่เอ่ยถึงเลยสักคำ
เห็นกับข้าวบนโต๊ะอาหารที่ไม่ได้เก็บตั้งแต่เมื่อคืน ถึงแม้จะค้างคืน แต่ดูออกว่าเธอเตรียมมาอย่างพิถีพิถัน
ไม่รู้ทำไม ใจเขาเจ็บขึ้นมานิดๆ ทั้งที่ก็ชดเชยให้เธอแล้วแท้ๆ
เขาชะงักเล็กน้อย แล้วดึงประตูออก ชนกับป้าหลินซึ่งๆ หน้า
"คุณชาย" ป้าหลินทัก
เสิ่นมั่วเหยียนพยักหน้าน้อยๆ
ป้าหลินเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นผ้าก็อซบนหน้าผากของเฉียวเจาแต่ไกล "คุณนายน้อย ท่านเป็นอะไรไปคะ"
เฉียวเจายิ้มเย้ยตนเอง
ถึงแม้เธอจะใช้ผมปิดไว้ แต่ป้าหลินก็ยังเห็น ส่วนเขากลับมองไม่เห็น
นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องมองเห็นหรือไม่ แต่มันคือความแตกต่างระหว่างรักกับไม่รัก
"ไม่เป็นไร เมื่อวานเดินชนนิดหน่อย"
เธอก้มมองเอกสารในมือ กองสัญญายินยอมโอนทรัพย์สิน มีสัญญาหย่าและหนังสือมอบอำนาจการหย่าสอดไว้หนึ่งฉบับ
การตรวจสอบนำเข้าเกาเซ่อถงเข้มงวดมาก ต่อให้เป็นตระกูลเฉินก็ต้องรอถึงเดือนหน้า
ผู้ว่าจ้างของเธอจะไม่ให้เวลาเธอมากขนาดนั้น
แทนที่จะร้องไห้งอแง สู้หาประโยชน์ที่เป็นจริงให้ตัวเองดีกว่า
เพราะค่ารักษาพ่อก็ต้องใช้เงินอีกมาก
ป้าหลินเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าครัว มองกับข้าวบนโต๊ะที่ไม่มีใครแตะ ก็ถอนหายใจ "เมื่อคืนคุณชายไม่กลับมาอีกแล้วหรือ"
"ป้าหลิน ไม่ต้องทำอาหารเช้าแล้ว" เฉียวเจาลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบน น้ำเสียงเรียบเฉย
"คุณนายน้อย ไปโรงพยาบาลให้หมอดูหน่อยไหมคะ"
"ไม่ต้อง"
เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เฉียวเจาก็ถือสัญญาหย่ากับหนังสือมอบอำนาจออกจากคฤหาสน์ ตั้งใจจะไปที่ตึกเสิ่นกรุ๊ป แต่กลางทางกลับได้รับโทรศัพท์จากกู้ชิงสวี่ "เจาเจา เจอกันหน่อยนะ"
เฉียวเจา "ไม่จำเป็น"
กู้ชิงสวี่ "ไม่อยากรู้หรือว่าเธอรับบทอะไรในชีวิตแต่งงานครั้งนี้"
เฉียวเจาชะงัก "ที่อยู่"
สถานที่นัดคือร้านอาหารตะวันตกที่มีความเป็นส่วนตัวดีเยี่ยมแห่งหนึ่ง
เมื่อมาถึงห้องส่วนตัว กู้ชิงสวี่ก็นั่งอยู่ที่นั่นแล้ว
เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูสไตล์ฤดูใบไม้ผลิ ท่วงท่าอ่อนหวาน ราวกับนางฟ้าที่ไม่แปดเปื้อนฝุ่นโลก
"ไม่เจอกันสามปี เธอสวยขึ้นนะ" กู้ชิงสวี่ลุกขึ้น
เฉียวเจานั่งลงตรงข้ามเธอ "ระหว่างเราคงไม่ต้องรื้อฟื้นความหลังกันแล้ว"
"เพราะพี่ชายฉัน ฉันกับมั่วเหยียนจึงรู้จักกันตั้งแต่เด็ก ห้าปีก่อนเคยคบกัน แต่ครอบครัวเขาไม่เห็นด้วย ตระกูลเฉินมีคติประจำบ้าน ยอมแต่งกับหญิงยากจน ไม่แตะต้องคนในวงการบันเทิง" กู้ชิงสวี่วางแก้วน้ำ ยิ้มหวาน "แต่อีกสองปี ฉันจะออกจากวงการบันเทิงแล้วนะ"
ดังนั้น ตัวเองก็คือหญิงยากจนคนนั้นน่ะสิ
แต่งกับเธอ ให้นั่งตำแหน่งคุณนายเฉินไปก่อน กันไม่ให้ถูกยัดเยียดผู้หญิงอื่น พอคนในใจเขาประสบความสำเร็จและวางมือ ก็ค่อยคืนตำแหน่งให้
และเพราะเธอยากจน ก็เลยจัดการง่าย
เฉียวเจานั่งนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่เล็บกลับจิกเข้าไปในฝ่ามือลึก
ความน้อยใจ ความถูกทอดทิ้ง ความถูกเมินเฉยตลอดสามปี ตอนนี้มีคำตอบทั้งหมดแล้ว
ดี แผนการดีแท้
ตาของกู้ชิงสวี่แดงก่ำ "เจาเจา ขอโทษนะ ก่อนไปต่างประเทศเขาบอกว่า ไม่ว่าแต่งกับใคร ก็จะไม่แตะต้องเธอ ฉันคิดว่าเขาล้อเล่น ไม่คิดว่า..."
ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักออกในจังหวะนี้ เสิ่นมั่วเหยียนปรากฏตัวที่หน้าประตู เห็นดวงตาบวมแดงของกู้ชิงสวี่ ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา "เฉียวเจา เธอไม่จำเป็นต้องหาเรื่องเธอ"
ครึ่งชั่วโมงก่อนเขามาถึงอพาร์ทเมนต์ของกู้ชิงสวี่ แต่ไม่เจอคน เหลือไว้แค่กระดาษแผ่นหนึ่ง
— เฉียวเจารู้เรื่องที่เราเคยคบกันแล้ว ฉันจะไปอธิบายให้เธอฟัง
"คุณไม่เห็นอะไรเลย ก็คิดว่าฉันรังแกเธอแล้วงั้นหรือ" เฉียวเจามองเขา แสงสุดท้ายในแววตาก็ดับวูบ "ในสายตาคุณ ฉันเป็นคนอย่างนั้นหรือ"
"ฉัน..."
กู้ชิงสวี่ดึงเสื้อโค้ทของเสิ่นมั่วเหยียน "มั่วเหยียน ฉันแค่เล่าเรื่องของเราให้เจาเจาฟัง เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ"
เสิ่นมั่วเหยียนเม้มปาก มองเฉียวเจา "ขอโทษ ฉันไม่ได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ดี"
"ไม่ คุณแค่ใส่ใจมากเกินไป" เฉียวเจาสะพายกระเป๋า หลังตรง เดินจากไปโดยไม่หันกลับ
เสิ่นมั่วเหยียนมองแผ่นหลังของเธอ วินาทีที่เธอหันหลังเมื่อครู่ ดูเหมือนผ้าก็อซบนหน้าผากเธอจะแวบๆ อยู่
เธอบาดเจ็บหรือ
ลูกกระเดือกเขาเคลื่อนไหว พลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ อยากตามไปถาม แต่กู้ชิงสวี่ข้างหลังดึงเขาไว้
"มั่วเหยียน คุณใส่ใจเธอมากเลยหรือ"
"ฉันต่างหากที่ผิดต่อเธอ" เสิ่นมั่วเหยียนมองเธอ แล้วถามขึ้นทันที "พี่ชายเธอเมื่อไหร่จะกลับมา"
เสียงของกู้ชิงสวี่สั่นเทา "พอพี่ชายฉันกลับมา คุณก็จะไม่สนใจฉันแล้วหรือ"
"ตอนนั้นฉันสัญญากับเธอว่า ไม่ว่าแต่งกับใคร สามปีจะไม่แตะต้องเธอ ฉันทำได้แล้ว" เสิ่นมั่วเหยียนเช็ดน้ำตาที่หางตาเธอไหลออกมา ปลายนิ้วอ่อนโยนแต่ไร้อุณหภูมิ "แต่ก็เพียงเท่านี้เอง"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป
กู้ชิงสวี่กรีดเล็บลงในฝ่ามือ
สามปี จะพอได้ยังไง