จิ่งหงอวี่ไม่เข้าใจ “หมายความว่า มีผู้ใช้พลังพิเศษด้านมิติอีกคนอยู่ในที่เกิดเหตุ แล้วใช้มิติกลบดินฝังหวังต้าชวนทั้งเป็นงั้นเหรอ? ผู้ใช้พลังมิติในทีมของหวังต้าชวนไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ แล้วเธอก็เห็นผู้หญิงแค่คนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ จะมีผู้ใช้พลังมิติคนที่สองมาจากไหน?”
จี้หลานกล่าวว่า “เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น ก่อนหน้านี้มีงานวิจัยระบุว่าพลังพิเศษมีโอกาสถ่ายทอดทางพันธุกรรมสูงมาก เด็กที่เกิดหลังวันสิ้นโลกต่างมีพลังพิเศษอย่างหนึ่งของแม่หรือพ่อ พลังมิติอาจเป็นของเด็กคนนั้นก็ได้ เด็กดูอายุประมาณกี่ขวบ?”
“สักสามหรือสี่ขวบ”
จิ่งหงอวี่ยังรู้สึกว่าเหลือเชื่อ “เด็กตัวแค่นี้รู้แล้วเหรอว่าจะใช้พลังพิเศษช่วยผู้ใหญ่ฆ่าคนได้ยังไง?”
จี้หลานสงบนิ่งกว่าเขามาก “อย่าดูถูกเด็ก ๆ บางทีพวกเขาอาจฉลาดกว่านายด้วยซ้ำ”
จิ่งหงอวี่พูดไม่ออก “รุ่นพี่... เอาเถอะ ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าฆาตกรคือแม่ลูกคู่นี้ ไม่มีใครอื่นแล้ว ทั้งแรงจูงใจและวิธีลงมือก็ปะติดปะต่อได้ไม่ครบ เธอขึ้นรถมา น่าจะตั้งใจมาฐานของเรา แล้วจู่ ๆ ก็ลงมือ...”
คนที่อ่านความทรงจำพูดอย่างระมัดระวัง “แม่ลูกคู่นี้แข็งแกร่งขนาดนี้ จะเป็นพวกหมาป่าเดียวดายที่คอยดักปล้นเสบียงจากทีมต่าง ๆ หรือเปล่า?”
คนข้าง ๆ พูดว่า “เป็นไปได้มาก ตอนนี้ทีมที่ออกไปทำภารกิจในแต่ละเขตมีผู้ใช้พลังพิเศษอย่างน้อยสี่คน การที่ผู้หญิงสองคนเดินทางกันตามลำพังในฉืออันก็แปลกอยู่แล้ว”
“ฉันว่าพวกเธอคงเอาชีวิตรอดด้วยการปล้นเสบียงแบบนี้” คนข้าง ๆ อีกคนพูดอย่างขุ่นเคือง “ซอมบี้กัดคนก็ว่าแย่แล้ว คนด้วยกันยังฆ่ากันเองอีก เกินไปจริง ๆ!”
จี้หลานมองศพทั้งสี่ที่ตายอย่างน่าอนาถ พลางนึกถึงงานเก็บกวาดที่ต้องทำต่อ จึงกดขมับอย่างเหนื่อยล้า “เอาศพไปก่อน ให้ญาติดูก่อนแล้วค่อยเผา ฉันจะไปขอผู้ดูแลวิทยุเข้าร่วมช่องสาธารณะ แล้วแจ้งฐานใกล้เคียงถึงลักษณะของหมาป่าเดียวดายแม่ลูกคู่นี้ เตือนพวกเขาให้ระวังถ้าเจอตอนออกไปทำภารกิจ”