ยามว่าง ทั้งห้าคนมักรวมทีมลงเขาไปกวาดล้างซอมบี้ในละแวกใกล้เคียง ซูหลานที่ปลอมตัวเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุดินก็ตามไปช่วยด้วย
พูดตามตรง ภัยคุกคามจากซอมบี้ขั้นหนึ่งกำลังค่อย ๆ ลดน้อยลงในใจผู้คน อย่างไรเสียพวกมันมีเพียงจำนวนมาก แต่ไม่มีสมอง ส่วนมนุษย์ไม่เพียงมีสมอง ยังมีพลังพิเศษอันแข็งแกร่ง มีการรวมกลุ่มเป็นปึกแผ่น และมีความสามารถในการรับมือสถานการณ์อย่างยืดหยุ่น
เพราะอย่างนั้น ทีมนี้จึงไม่เคยมองซอมบี้ขั้นหนึ่งที่ออกมาตอนกลางวันเป็นภัย ลงเขาไปไหนมาไหนราวกับกลับบ้านตัวเอง ทุกครั้งออกไปพร้อมกัน และกลับมาอย่างปลอดภัยพร้อมกัน
ไม่ใช่ทุกที่ที่จะสงบสุขเหมือนบ้านแสนสุขของพวกเขา ข่าวส่วนใหญ่ที่ลูคัสได้ยินจากวิทยุทุกวันล้วนเป็นข่าวร้าย
「ขณะนี้เขตเก้ามีซอมบี้ขั้นสามปรากฏตัวเป็นตัวที่ 25 แล้ว ผู้มีพลังพิเศษเสียชีวิตในอัตราสูงเกินไป กำลังส่งกองทัพไปสนับสนุน ขอให้เขตแปด เขตสิบเอ็ด และเขตสิบที่อยู่ใกล้เคียงเร่งเก็บคริสตัลแกนกลาง เพื่อป้องกันไม่ให้มีซอมบี้ขั้นสามถือกำเนิดเพิ่ม」
ตอนที่ได้ยินข่าวนี้ ซูหลานกำลังทำเกี๊ยวไส้กระเทียมป่าและมันบด ไม่มีเนื้อสัตว์สักนิด
เหอเซิ่งนวดแป้ง ส่วนเธอรีดแป้งเป็นแผ่น ลูคัสกับหมาป่าไม่มีอะไรทำ จึงเข้ามาช่วย
ซูหลานถามด้วยความสงสัยว่า 「เขตเก้าอยู่ที่ไหนเหรอ」
ลูคัสกลับไปหยิบแผนที่จากห้องของตัวเอง บนแผนที่มีวงกลมสีแดงแบ่งพื้นที่ออกเป็นหลายส่วน และตรงกลางแต่ละส่วนมีตัวเลขกำกับไว้
「เราอยู่เขตสิบสาม ตรงนี้」
ซูหลานเพ่งดูอยู่หลายครั้ง ในใจก็พอเห็นภาพ เขตสิบสามติดกับเขตสิบห้า ฉืออันอยู่ตรงกลางระหว่างสองเขต ส่วนเขตเก้าอยู่ทางใต้ลงไปอีก
ลูคัสบอกว่า 「เขตเก้าเคยเป็นย่านที่มีแรงงานค่าแรงต่ำรวมตัวกันอยู่จำนวนมาก จากประชากรหนึ่งพันล้านคนทั่วประเทศ เกือบหนึ่งร้อยล้านคนอยู่แถบนี้ ครึ่งหนึ่งเป็นคนต่างถิ่นที่ย้ายมาทำงาน」