หมาป่ายักไหล่ “ไม่ได้หรอก หัวหน้า ฉันกลัวตาย ไม่ไปแล้ว ให้เธออยู่ทำกับข้าวให้พวกเราดีกว่า ยังไงเธอก็บอกเองว่าแล้วแต่พวกเราจะจัดการ”
เหอเซิ่งไม่ค่อยได้โมโหจนไฟลุกกับคนในทีมแบบนี้ “แม้แต่นายก็จะเออออไปกับพวกเขาด้วยหรือไง?”
หมาป่าพูดว่า “โธ่ หัวหน้า คุณไม่เห็นหรือไงว่ามีแค่คุณคนเดียวที่หัวแข็ง ผู้หญิงเขาอาจไม่ได้อยากไปฐานที่มั่นก็ได้ ไม่เชื่อก็ถามเธอดูสิ”
เหอเซิ่งชะงัก ก่อนหันไปมองซูหลาน แต่เธอหลบสายตาเขาและไม่ตอบ
ทว่าความเงียบของเธอก็คือคำตอบแล้ว
อดีตคู่หมั้นเคยพูดอยู่เสมอว่าเหอเซิ่งเป็นผู้ชายซื่อตรงระดับจักรวาล ที่มีแฟนได้ก็เพราะหน้าตาดีล้วน ๆ
คราวนี้เหอเซิ่งถึงได้ตระหนักว่า เรื่องอ่านใจผู้หญิงเขาเป็นเหมือนไม้ทื่อ ๆ ที่ยังไม่รู้ประสีประสาจริง ๆ
บรรยากาศรอบตัวชวนกระอักกระอ่วน เหอเซิ่งรู้สึกหน้าเริ่มร้อน สุดท้ายจึงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ “ฉู่ยี ถ้าคุณอยากอยู่ต่อ ชั้นสามเป็นห้องใต้หลังคา ขนของจุกจิกข้างในออกไปแล้ว คุณกับเด็กก็ใช้เป็นที่นอนได้ ถ้ายังรู้สึกไม่สะดวก พออากาศดีเราจะหาไม้หาวัสดุมาสร้างบ้านให้คุณสักหลัง คุณจะได้อยู่คนเดียว”
ซูหลานพูดอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะได้รับความเอื้อเฟื้อขนาดนี้ “มะ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ชั้นสามก็ดีแล้ว”
หมาป่าแอบหัวเราะเยาะในใจ บางคนปากก็พูดว่าจะส่งเธอไปฐานที่มั่น แต่กลับคิดเผื่อไว้แล้วด้วยซ้ำว่าคืนนี้เธอจะนอนที่ไหน
เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วขยี้ ก่อนเดินเข้าไปในบ้าน “ไม่ออกไปกันแล้วใช่ไหม งั้นฉันกลับไปนอนต่อ”
พอซูหลานกลับเข้าไป อาการปวดข้อของลิงก็หายเป็นปลิดทิ้งทันที เขารีบตักน้ำพุจากภูเขามาหนึ่งถัง บอกว่าจะใช้พลังพิเศษเปลี่ยนให้เป็นน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำ