ซูหลานล้างผักเสร็จแล้วหันกลับไปมอง ก็เห็นลูกชายตัวจ้อยนั่งอยู่บนกระสอบข้าว ใช้มีดปอกมันฝรั่งลูกใหญ่กว่ากำปั้นของตัวเองอย่างตั้งใจ ทุกลูกถูกปอกจนเกลี้ยงเกลา น่ารักจนใจแทบละลาย
“แม่จะทำของอร่อยให้กินนะ”
เธอหยิบมันฝรั่งมาหนึ่งลูก หั่นเป็นแท่งสี่เหลี่ยมผืนผ้า จากนั้นบั้งตามขวางเป็นแถวโดยไม่หั่นให้ขาด พลิกกลับด้านแล้วบั้งเฉียงอีกแถวหนึ่ง สุดท้ายเหลาไม้ไผ่ให้ปลายแหลมแล้วเสียบเข้าไป นำไปทอดในน้ำมันร้อนจัด เพียงเท่านี้มันฝรั่งทอร์นาโดก็เสร็จแล้ว
ในครัวมีผงปรุงรสบาร์บีคิว ซูหลานเปิดออกมาดม ก่อนโรยลงไปเล็กน้อย เธอลองชิมเองคำหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ร้อนเกินไปและรสชาติยังดีอยู่ แล้วจึงส่งให้ซูเหมาเหมา
เวลานั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏตรงประตู ดาวทะเลสวมชุดนอน ผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนก ยืนมองแม่ลูกด้วยท่าทางงุนงง “ทำไมพวกคุณตื่นกันเช้าจัง?”
ซูหลานยิ้ม “นอนเร็วไปหน่อยน่ะ”
ดาวทะเลพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเลื่อนลอย ก่อนจะได้ยินเสียงเคี้ยวกรุบ ๆ เขาก้มลงมอง เห็นเด็กน้อยกำลังกัดกินมันฝรั่งทอร์นาโดอย่างเอร็ดอร่อย
“คุณทำเองเหรอ?”
ซูหลานจับผ้ากันเปื้อน พลางถามอย่างระมัดระวัง “อืม คุณคงไม่โกรธใช่ไหมที่ฉันเอาวัตถุดิบของพวกคุณมาใช้ตามใจ?”
ดาวทะเลรีบตอบ “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ในห้องใต้ดินมีมันฝรั่งตั้งเยอะ ปลูกง่ายจะตาย แค่...”
เขาเลียริมฝีปาก มองด้วยความอิจฉา “แบ่งให้ฉันสักอันได้ไหม?”
เขาไม่ได้กินของว่างแบบนี้มานานมากแล้ว เคยเห็นแต่ตามตลาดกลางคืน หัวหน้าทีมทำเป็นแค่มันฝรั่งนึ่ง มันฝรั่งย่างกับมันฝรั่งผัดเส้น ส่วนอาหารที่ยุ่งยากกว่านั้นเขาขี้เกียจทำ