ซูเหมาเหมาใช้ศอกสะกิดซูหลานอีกครั้ง ก่อนก้มหน้าลง ใต้ฝ่าเท้าของเขามีมีดแล่ปลาเล่มหนึ่งวางอยู่
ซูหลาน: “……”
เธอส่งสายตาให้ซูเหมาเหมาอย่างแรง: ลูกจ๋า เราสู้เธอไม่ไหว!
ซูเหมาเหมาดึงมีดแล่ปลากลับเข้าไปในมิติอย่างผิดหวัง
ซูหลานเห็นจากกระจกมองหลังว่าแอนเซอลีนไม่ได้สังเกตเห็นการลอบส่งสัญญาณของพวกเธอ จึงค่อยโล่งอก แล้วชวนอีกฝ่ายคุยต่อ “งั้นตั้งแต่แรกเธอก็ไม่กัดคน กินแต่คริสตัลแกนกลางเหรอ?”
แอนเซอลีนตอบ “ไม่ใช่หรอก พอกลายเป็นซอมบี้แล้ว พฤติกรรมกัดคนก็ห้ามตัวเองไม่ได้ ต่อให้รู้ว่ากำลังกัดพวกเดียวกัน ก็ยังอ้าปากกัดทั้งที่รู้สึกคลื่นไส้ เธอไม่รู้หรอกว่าเลือดอุ่น ๆ รสคาวหวานไหลเข้าปาก แล้วเนื้อคนก็มีสัมผัส……”
“พอเลยพี่ หยุดตรงนี้แหละ ฉันไม่อยากรู้รายละเอียดขนาดนั้น”
แอนเซอลีนหัวเราะคิก “กินคริสตัลแกนกลางมาก ๆ ก็ช่วยข่มแรงกระตุ้นแบบนั้นได้ แต่แล้วจะยังไงล่ะ ฉันเปื้อนเลือดมนุษย์ไปหมดแล้ว ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก”
ซูหลานนึกถึงความฝันในคืนที่ฉืออันแตกพ่ายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ และในชั่วขณะนี้ก็รู้สึกเชื่อมโยงกับแอนเซอลีนที่นั่งอยู่เบาะหลัง “ถ้าไม่เคยมีสติตั้งแต่แรกจนจบ ยังจะดีกว่าเสียอีก”
แอนเซอลีนว่า “จริง ตอนนี้ฉันทำได้แค่หลอกตัวเองว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตกินเนื้อชนิดใหม่ที่กัดคนได้ ฉันกับมนุษย์อย่างพวกเธออยู่คนละฝั่ง ไม่ฉันก็เปลี่ยนพวกเธอให้เป็นพวกเดียวกัน ไม่อย่างนั้นพวกเธอก็ฆ่าฉัน”
ซูหลานถาม “งั้นเธอไปเขตเก้าเพื่อหาซอมบี้ระดับสูงพวกนั้นเหรอ? เพราะพวกเขาต่างหากที่เป็นพวกเดียวกับเธอ”
“อืม สิ่งมีชีวิตชนิดใหม่ก็ต้องอยู่กับพวกเดียวกันสิ”
แอนเซอลีนพูดอย่างหดหู่อยู่บนเบาะหลังอีกครั้ง “แต่ถ้าจะกินคริสตัลแกนกลาง ฉันก็ต้องควักหัวซอมบี้ ต้องทำร้ายพวกเดียวกัน แถมยังทำเล็บสกปรกอีก อ่า~ น่ารำคาญชะมัด”