“ทำไมถึงมั่นใจว่าเธอไม่ได้ยินล่ะ? ลูคัส นายสนใจเรื่องแปลก ๆ นะ มีคำพูดว่าคนทำผิดมักร้อนตัวอยู่ เธอคงรู้อยู่แล้วว่าตัวตนของตัวเองจะถูกเปิดโปงผ่านประกาศสาธารณะ เลยหาเรื่องตัดผมเป็นข้ออ้าง พาลูกหนีไปก่อน”
ลิงก้มหน้าด้วยความผิดหวัง “ขอแค่เธอยอมอยู่กับผม อยากได้เสบียงอะไรผมก็จะหามาให้…”
ดาวทะเลสะท้านวาบ “ผมไม่เอาด้วยหรอก เธอฆ่าคนได้ ผมกลัว”
“จะกลัวอะไร ซอมบี้ที่นายฟันไม่ใช่คนหรือไง?”
“ศพกับคนเป็นมันคนละเรื่องกัน!”
ลูคัสนึกถึงภาพเธอยืนทำอาหารให้พวกเขาอยู่ในครัว แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบร่างของเธอ ตอนนั้นผู้หญิงคนนั้นอ่อนโยนราวกับนางฟ้า
“บางทีเธออาจมีเหตุจำเป็นก็ได้ หรือไม่แน่ คนอื่นอาจแย่งเสบียงของเธอไปก่อน?”
“ถ้ามีเหตุจำเป็นก็บอกกันสิ ทำไมต้องขโมยของของพวกเรา?”
ใบหน้าของลูคัสเองก็หม่นหมองด้วยความผิดหวังและสับสน “ไม่รู้สิ”
ทำไมงั้นหรือ?
แน่นอน ก็เพื่อปกป้องตัวเองและความลับของลูกชายที่เป็นผู้ช่วงชิง
ซูหลานไม่เคยคิดจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตภายใต้ภาพลวงตาของการเป็นภรรยาและแม่แสนดี ต้องคอยดูแลอารมณ์ผู้ชายกลุ่มหนึ่งเพียงเพื่ออาหารไม่กี่คำเสียหน่อย
หลอกคนไปเรื่อย ๆ มันก็เหนื่อยเป็นนะ!
แผนแรกของเธอคืออยู่กับพวกเขาไปก่อน ถ้าพวกเขาเคราะห์ร้ายตายขึ้นมา ก็แอบให้ซูเหมาเหมาหยิบพลังพิเศษมาใช้
แต่ทั้งห้าคนดูท่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนาน แถมยังเป็นคนดีอีกด้วย แผนนี้ไปไม่รอด อย่างที่เขาว่ากันว่าโจรไม่ควรกลับบ้านมือเปล่า เธอจึงทำได้แค่ถอยมาขโมยอาหารแล้วหนีไป
ซูหลานเลียนแบบนิสัยของทีมนี้ เดินทางด้วยทางด่วนเท่านั้น ไม่เข้าไปในเมือง กลางคืนก็หลบลงไปนอนใต้ดิน ระหว่างทางแทบไม่เจอซอมบี้เลย