หลังจากชมเชยกันอยู่พักใหญ่ ซูหลานก็บอกลูกชายว่า “เราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าให้พี่สาวซอมบี้คนนั้นรู้เด็ดขาด”
ซูเหมาเหมาอยู่ในวัยช่างสงสัย ราวกับสารานุกรมคำถามเดินได้
“ทำไมผมต้องซ่อนทุกอย่างที่ทำได้ด้วยครับ?”
ซูหลานอุ้มเขานั่งข้างเตียง แล้วส่องไฟฉายขึ้นไปบนเพดาน แบบนี้จะมองเห็นบริเวณรอบ ๆ ได้กว้างขึ้น
น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวแสงจันทร์นอกหน้าต่าง เธอยกตัวอย่างง่าย ๆ ให้ฟังว่า “ดูมีดปอกผลไม้นี่สิ ถ้าแม่ถอดปลอกมีดออก แล้วถือแบบนี้หันเข้าหาคนอื่น พวกเขาก็จะคิดว่าแม่จะทำร้าย พอคิดแบบนั้นเข้า ก็อาจชิงลงมือโจมตีเราก่อน แต่ถ้าแม่สวมปลอกมีดกลับ แล้วเก็บคมมีดไว้ในที่ที่มองไม่เห็น พวกเขาก็จะไม่กลัว”
ซูเหมาเหมาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อคืน ในคอเสื้อยังมีเศษผมติดอยู่ เธอเอื้อมมือไปค่อย ๆ หยิบออกให้
“ก่อนหน้านี้แม่เคยรู้จักคนที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่ง เขาช่วยคนไว้มากมาย แต่คนอื่นกลับคิดว่า ‘อ๊ะ! เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ สักวันอาจแย่งพลังพิเศษหรือทรัพย์สินของฉันไป แล้วข่มฉันได้ รีบฆ่าเขาตอนที่เรายังสู้เขาไหวดีกว่า’”
บางครั้งเมื่อนึกถึงวันนั้น ซูหลานก็อดคิดไม่ได้ว่าคนที่ช่วยเธอจากซอมบี้อาจเป็นผู้ช่วงชิงคนนั้น
ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นนอกจากเขา ไม่หนีก็มัวแต่คุ้มกันด็อกเตอร์จ้าว ไม่มีใครสนใจชีวิตเด็กสาวที่ไม่เกี่ยวข้องอย่างเธอ
ได้ยินมาว่าเขาเคยช่วยคนไว้ครึ่งมณฑล น่าจะได้รับการยกย่องในฐานะวีรบุรุษ แต่จุดจบของเขากลับเลวร้ายยิ่งกว่าคนธรรมดาเสียอีก