รอยยิ้มของซูหลานค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่น เธอถามว่า “พวกคุณไม่รู้หรือว่าที่นี่มีคนรอดชีวิตอยู่? แล้วทำไมยังมาที่นี่อีก?”
ฝูงคนที่ลงจากรถเดินผ่านเธอเข้าไปข้างในเป็นแถว โดยไม่เห็นซูหลานอยู่ในสายตา
ถึงขั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งถลึงตามองซูหลาน “ถ้าคนที่นี่ไม่เอาคริสตัลแกนกลางออกมาให้ ซอมบี้ก็ไม่มีทางวิวัฒนาการเร็วขนาดนี้ จนคนในเขตแปดของเราต้องทิ้งฐานที่มั่นหนีตายหรอก”
ซูหลานก้มหน้า ถอยหลังอย่างหวาด ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ใช่ความผิดของพวกเราสักหน่อย… ไม่มีใครอยากให้มันกลายเป็นแบบนี้…”
ชายท่าทางกร่างคนหนึ่งเดินเข้ามา ใช้ปืนในมือแตะแก้มซูหลาน ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “นี่ แม่สาวน้อย คลังเสบียงของพวกเธออยู่ที่ไหน? พาพวกฉันไปดูหน่อย”
ซูหลานถอยหนึ่งก้าว หลบปืนอย่างระมัดระวัง ก่อนหันไปกวักมือเรียกซูเหมาเหมาที่มองมาอย่างอันตราย “เบบี๋ ลงมานี่ อย่านั่งสูงขนาดนั้น อันตราย”
“นี่ลูกชายเธอเหรอ? ยังสาวอยู่เลย แต่งงานมีลูกแล้วหรือ?”
ซูหลานก้มหน้าตอบอย่างว่าง่าย “อืม คนอื่น ๆ อยู่ในหลุมหลบภัย จะให้ฉันพาพวกคุณไปไหม?”
มองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่กล้าแม้แต่จะสบตา น้ำเสียงเบานุ่มราวกับดอกไม้บอบบาง ทำให้คนยากจะระแวงขึ้นมา
“ไป ฉันจะไปดูว่าพวกเธอเหลือคนอยู่เท่าไร”
ชายคนนั้นเรียกเพื่อนร่วมทางอีกสองคนไปด้วย แล้วเข้าไปทักทายผู้บัญชาการ ก่อนแยกจากกลุ่มใหญ่เดินตามซูหลานไป
ซูหลานเหลือบมองผู้บัญชาการเขตแปด ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า ใบหน้าสี่เหลี่ยมเหลี่ยมคม แผ่รัศมีเคร่งขรึม ดูคล้ายเจ้าหน้าที่อย่างเลขาธิการหรือผู้ใหญ่บ้าน ตั้งแต่ต้นจนจบเขาถูกห้อมล้อมอยู่กลางฝูงชน คอยออกคำสั่งอย่างวางอำนาจ