ซูหลานไม่คิดจะนอน ในฐานะมันสมองของทีม เธอต้องรักษาสติให้แจ่มใส คอยจับตาดูพวกคนที่เพิ่งมารวมตัวกันอย่างกระจัดกระจาย อย่าให้ทำเรื่องโง่ ๆ เข้า
ไม่นานนัก เงาร่างหลายร่างก็โซเซปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด บางทีพวกซอมบี้อาจกำลังเพลิดเพลินกับมื้อใหญ่ในถ้ำ คนกลุ่มนี้ถึงหนีออกมาจากทางนั้นได้ แถมยังตามมาจนถึงที่หลบภัยของซูหลาน
พวกเขายืนอยู่อีกฝั่งของคูน้ำสีดำคล้ำ ตะโกนเสียงดังว่า 「ช่วยด้วย! ช่วยพวกเราที ให้พวกเราข้ามไปเถอะ」
มีคนถึงกับยกสะพานไม้ขึ้น ตั้งใจจะวางพาดให้พวกเขาข้าม ซูหลานที่นั่งอยู่ตรงปากทางตวาดเสียงเย็นว่า 「ฉันบอกว่าจะช่วยแล้วหรือไง?」
คำขู่ที่ประกาศไว้เมื่อวานได้ผล คนกลุ่มนั้นชะงักงันอย่างทำอะไรไม่ถูก มองผู้ที่กำลังโบกมือร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในความมืดอย่างลังเล
「ผู้บัญชาการ ตอนนี้ซอมบี้รอบ ๆ มีไม่มาก ถ้ารีบหน่อยก็น่าจะพาพวกเขาข้ามมาได้อย่างปลอดภัย...」
ซูหลานถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าแสนระอา ก่อนเอ่ยว่า 「บอกแล้วไงว่าอย่าคิด พอพวกแกคิด ฉันก็ต้องมาอธิบายให้ฟัง ถ้าในกลุ่มนั้นมีใครถูกข่วนจนติดเชื้อ แล้วกลายเป็นซอมบี้หลังข้ามสะพานมา ฉันจะรอให้มันกัดพวกแกที่ยกสะพานจนตายก่อน แล้วค่อยฆ่ามันทิ้ง」
ทุกคนตกใจจนปล่อยมือพร้อมกัน สะพานไม้ร่วงลงพื้น ไม่มีใครกล้าแตะมันอีก
「แต่ว่า...」ฟางป๋อเทาทำใจยอมรับไม่ลง เขามองคนที่อยู่นอกคูน้ำซึ่งสิ้นหวังจนคุกเข่าก้มกราบอย่างเวทนา 「เราจะยืนดูพวกเขาถูกซอมบี้ข้างนอกกัดตายจริง ๆ เหรอ?」
ซูหลานตอบว่า 「นายหลับตาก็ได้นี่」
ฟางป๋อเทาคิดเงียบ ๆ ว่า ผู้บัญชาการคนนี้ไร้หัวใจชะมัด
ไม่นาน ซอมบี้ก็ตามมาทัน พวกมันคว้าตัวคนที่หนีออกมาจากถ้ำไว้ เสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมานดังกรีดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ภาพคนกินคนไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ยังเป็นการทรมานจิตใจระดับนรก