หยดของเหลวไหลลงมาไม่ขาดสาย ยิ่งนานก็ยิ่งมาก จนเหนียวติดพื้นรองเท้าของผู้มีพลังพิเศษทุกคน ทำให้พวกเขาขยับเขยื้อนไม่ได้
“น้ำนี้ผิดปกติ รีบออกไปเร็ว!”
“คิดว่าฉันไม่อยากออกไปหรือไง เดินไม่ไหวแล้ว! บ้าจริง ยังหยดไม่หยุดอีก!”
เงาร่างของเด็กชายปรากฏขึ้นในสายตาทุกคน มือกำมีดสั้นไว้เล่มหนึ่ง ของเหลวหนืดข้นไหลผ่านตัวเขา แต่กลับไม่ติดแม้แต่จุดดำสักจุด
เปลวไฟผุดขึ้นจากมือผู้มีพลังพิเศษ ส่องสว่างทั่วทั้งหลุมหลบภัยทางอากาศในฉับพลัน และเผยให้เห็นดวงตาดำมืดลึกล้ำของซูเหมาเหมา
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ไฟหรือ? ของดี เขาอยากได้
เปลวไฟลุกไหม้เสื้อผ้าของเด็กชาย ทว่าเด็กชายกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับหุ่นไม้
ซูเหมาเหมาที่ใช้พลังแยกร่างปรากฏตัวขึ้นข้างผู้มีพลังไฟราวกับเงา ก่อนจะแทงมีดในมือเข้าที่เอวด้านหลังของอีกฝ่าย
“อ๊าก!!!”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา สือเจิ้นปัง ผู้บัญชาการเขตแปด ซึ่งรออยู่บนพื้นราบ ขมวดคิ้วมองไปทางหลุมหลบภัยทางอากาศ
“ทำไมพวกเขาเข้าไปนานขนาดนั้น?”
เลขานุการข้างกายยกวิทยุสื่อสารขึ้น “เกิดอะไรขึ้น? ยังจับตัวไม่ได้อีกเหรอ?”
ไม่มีเสียงตอบกลับจากวิทยุสื่อสาร แต่กลับมีเงาร่างบอบบางเดินออกมาจากปลายถนนอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน ซูหลานยิ้มหวาน
“ขอโทษที่ต้อนรับไม่ดี ตอนนี้ยังไม่ได้แนะนำตัวกับพวกคุณเลย”
“ฉัน ผู้บัญชาการเขตเก้าคนใหม่ ฉินเสี่ยวซวง”
ไม่รู้ว่าลมพัดมาจากทางไหน พัดพาเม็ดทรายและฝุ่นบนพื้นให้ลอยขึ้น ร่างของหญิงสาวถูกกลืนหายไปในม่านทรายสีเหลืองที่ปกคลุมทั่วฟ้า เหลือเพียงเสียงของเธอที่ชัดเจนเป็นพิเศษ
“ยินดีต้อนรับสู่เขตเก้า ที่นี่จะมีผู้บัญชาการได้แค่คนเดียว และจะมีผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น—”
“ผู้มีพลังพิเศษ”
ราวกับจุดประทัดต้อนรับแขก ทันทีที่เธอพูดจบ รถที่จอดอยู่บนลานโล่งก็ระเบิดขึ้นทีละคัน คนที่อยู่ใกล้ถูกคลื่นไฟซัดกระเด็น เสบียงที่อุตส่าห์ขนออกมากลายเป็นเศษชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อความสนใจถูกเบี่ยงเบนไป ทุกคนก็ได้สติ แต่สายเกินกว่าจะช่วยอะไรได้แล้ว