ไม่รู้ว่าซูเหมาเหมาตะกายลงอ่างอาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อไร เขาตบขาซูหลานเบา ๆ แล้วพูดว่า “หม่าม้า หนูอยากลองด้วย”
ซูหลานย่อตัวลง เธอคออ่อนมาก ตอนนี้เริ่มมึนหัวแล้ว จึงพูดว่า “เด็กห้ามดื่มเหล้า”
แอนเซอลีนยุส่งอยู่ข้าง ๆ “ให้เขาลองนิดเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก”
ซูหลานหันขวับไปถลึงตาใส่เธอ “ไม่เป็นไรอะไร! ชอบดูคนอื่นเดือดร้อนสินะ ไม่ใช่ลูกตัวเองก็เลยไม่ห่วง ถ้าเขาดื่มจนเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”
พอพูดจบ ซูหลานก็สะดุ้งรู้สึกตัวขึ้นมาทันที เบิกตากว้าง ประนมมือพลางขอโทษไม่หยุด “ขอโทษค่ะพี่ ฉันผิดไปแล้ว ไม่ควรดุพี่เลย ฉันขอโทษนะคะ พี่อย่ากัดฉันเลย”
แอนเซอลีนหัวเราะอย่างเบิกบานกว่าเดิม แววตาที่มองซูหลานราวกับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “วางใจเถอะ ไม่กัดหรอก”
“งั้นก็ดี” จู่ ๆ ซูหลานก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา เธอกอดเด็กน้อยแล้วร้องไห้โฮ “มีชีวิตอยู่มันยากเหลือเกิน ฮือ ๆ ๆ…”
แอนเซอลีนวางแก้วเหล้าไว้ข้างอ่าง ซูเหมาเหมาเงยหน้ามองเธอ เธอเลิกคิ้วแล้วเหลือบมองซูหลาน
ซูเหมาเหมาเข้าใจความหมายของเธอ: แม่ไม่ทันสังเกต รีบลองสิ
เขาจ้องใบหน้าของหญิงสาวอย่างระแวง ก่อนก้มมองซูหลานที่ร้องจนเหนื่อยแล้วไปหาท่าที่สบายตรงขอบอ่างนอนหลับไป แววตาค่อย ๆ เย็นเยียบลง “เธอทำแม่ร้องไห้”
แอนเซอลีนแบมือ “พอดื่มเหล้าแล้วแม่เธอก็ชอบกอดคนร้องไห้ ร้องเสร็จก็หลับ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย”
“เป็นเธอนั่นแหละ เธอเอาของแปลก ๆ ให้แม่ดื่ม”
ซูเหมาเหมากุมมือเข้าหากัน แล้วดาบเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ดาบยาวกว่าขาของเขาเสียอีก เขาต้องใช้สองมือจับด้ามถึงจะยกมันขึ้นมาได้