“กองกำลังไม่ประจำการอะไรนั่นเก่งมากเหรอ?”
จิ่งหงอวี่ตอบว่า “น่าจะนะ ทุกปีเขตหนึ่งจะคัดเลือกผู้มีพลังพิเศษจากฐานต่าง ๆ ไปฝึกอบรม คนพวกนั้นจะเป็นกำลังหลักในการกวาดล้างซอมบี้ในอนาคต ยังไงก็ต้องเก่งกว่าพวกเราที่เป็นแค่ทหารกระจัดกระจายแน่”
ลิงพูดว่า “งั้นพวกเขาก็โชคร้ายจริง ๆ พลาดผู้มีพลังพิเศษสายไฟฟ้าระดับท็อปอย่างฉันไปได้”
จิ่งหงอวี่แซวว่า “งั้นกลับไปคราวนี้ ฉันสมัครให้เอาไหมล่ะ?”
“ไม่เอา ไม่เอา ฉันมีรหัสเรียกว่าลิง ชีวิตฉันเกิดมาเพื่อลุยเดี่ยวในป่า”
ลูคัสเดินเข้ามาตบไหล่ลิง “หัวหน้าบอกว่าคืนนี้ฉันกับดาวทะเลเข้าเวร นายขับรถมาทั้งวันแล้ว ไปนอนเถอะ”
“โอเค ได้เลย”
ลิงลุกขึ้นแล้วมุดเข้าไปในเต็นท์ที่เพิ่งตั้งเสร็จ
ลูคัสเปลี่ยนถ่านวิทยุ ยืดเสาอากาศให้ยาว แล้ววางไว้ตรงกลาง
ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำที่ฝูงซอมบี้ซึ่งเคลื่อนพลก่อนเวลาเข้าปิดล้อมกองกำลังไม่ประจำการไว้ที่สนามบิน วิทยุก็ไม่มีข่าวความคืบหน้าของสงครามครั้งนี้อีกเลย
พอลิงจอมพูดมากจากไป คนที่เฝ้ายามรอบกองไฟก็ขาดตัวสร้างบรรยากาศ บรรยากาศจึงเงียบลงทันที
กลางวันจิ่งหงอวี่นอนอิ่มบนรถแล้ว ตอนนี้จึงยังไม่ง่วง เขาไม่ได้เข้าเต็นท์ แต่เข้ามารับหน้าที่เฝ้ายามแทน
เขาเริ่มเล่นพลังพิเศษของตัวเองอย่างเบื่อหน่าย ดึงเปลวไฟเส้นหนึ่งออกมาจากกองไฟ ปั้นเป็นมังกรไฟตัวเล็กกลางอากาศ มันเริงระบำตามปลายนิ้วของเขาอยู่สองสามรอบ ก่อนพุ่งขึ้นฟ้าแล้วระเบิดดังปังราวกับพลุ
ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนผืนเดียวกัน นอกสนามบินเขตเก้า เปลวไฟมหึมาระเบิดตูมขึ้น ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ
รถสองคันที่นำขบวนเปิดทางถูกระเบิดจนแตกเป็นชิ้น ๆ ทุกคนที่ต่อสู้อยู่ด้านนอกต้องหมอบลงหลบ มีเพียงซอมบี้ที่ฝ่าเศษเหล็กกระเด็นเข้ามาอย่างไม่รู้จักเจ็บปวด หากกระสุนไม่โดนจุดตาย พวกมันก็ยังใช้กล้ามเนื้อทั้งร่างคลานเข้าหาคนเป็น กระชากอุปกรณ์ป้องกันของพวกเขา แล้วเผยเขี้ยวฟันแหลมคม