ซูหลานฝันว่าเป็นช่วงฉลองปีใหม่ เสียงประทัดอันครึกครื้นดังมาจากนอกหน้าต่าง ส่วนเธอนั่งดูรายการฉลองตรุษจีนอยู่ในบ้าน คุณย่าถามว่าเธอจะกินเกี๊ยวก่อนหรือบัวลอยก่อน
เธอตอบว่าบัวลอย เพราะซูเหมาเหมาชอบกินของหวาน
พูดจบซูหลานก็ชะงักไปเอง แล้วคิดในใจว่าซูเหมาเหมาคือใครกัน?
ทันใดนั้น เด็กชายตัวน้อยหัวกะลาครอบแสนน่ารักคนหนึ่งก็มุดออกมาจากใต้โต๊ะ เขาพองแก้มพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ผมไง ผมไง! หม่ามี้ลืมผมแล้ว น่าโมโหที่สุด!”
หัวใจของซูหลานอ่อนยวบแทบละลายเป็นน้ำตาล เธอยื่นมือไปดึงเขาเข้ามา “เปล่าสักหน่อย หม่ามี้จะลืมเบบี๋ของตัวเองได้ยังไง”
จู่ ๆ พลุไฟลูกหนึ่งก็พุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา ระเบิดขึ้นตรงหน้าในระยะประชิด ซูหลานสะดุ้งสุดตัวแล้วตื่นขึ้นมา
เมื่อคืนพวกเขายังคงนอนอยู่ใต้ดิน ตอนนี้บนพื้นดินมีเสียง “ตูม ตูม ตูม” ดังไม่หยุด
ซูเหมาเหมาลุกขึ้นนั่งแล้ว มือทั้งสองปิดหูของเธอไว้ เขาเงยหน้าจ้อง “เพดาน” อย่างตั้งใจ ดินร่วงกราวลงมาเพราะแรงสั่นสะเทือน แต่เขาควบคุมให้เศษดินแยกกระจายไปสองข้าง ไม่มีแม้แต่เม็ดเดียวตกลงมา
ซูหลานเปิดไฟฉาย ส่องสว่างบริเวณรอบตัว “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
ซูเหมาเหมาทำหน้าเคร่งเครียด “เสียงเยอะเกินไปแล้วหม่ามี้ ผมไม่รู้ว่าควรฟังเสียงไหน”
ซูหลานลุกขึ้นนั่ง แนบตัวกับเขา “ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เล่าให้หม่ามี้ฟังทีละเสียง มีเสียงอะไรบ้าง?”
“มีซอมบี้ แล้วก็มีคน คนพูดว่าตาข่ายไฟฟ้าจะทนไม่ไหวแล้ว จากนั้นบนฟ้าก็ครืนครั่น บนพื้นก็ตูม ๆ”
ซูเหมาเหมาพบว่าตัวเองอธิบายไม่ถูก จึงถอนหายใจ “ที่นี่เสียงดังจริง ๆ”