ซูหลานนึกถึงแอนเซอลีนขึ้นมาอีกแล้ว แปลกจริง เธอมักนึกถึงซอมบี้สาวที่พูดจาข่มขู่ราวกับล้อเล่นคนนี้ได้ง่ายดาย ทั้งที่ตลอดทางกลับคอยดูแลเธออยู่เสมอ
ถ้ามนุษย์เป็นฝ่ายชนะ ไม่รู้ว่าคืนนี้แอนเซอลีนกับพวกพ้องที่เพิ่งพบจะตายในเขตเก้าหรือเปล่า
ซูเหมาเหมานอนหลับไม่สนิท ในหัวมีเสียงอื้ออึงมากมาย ส่วนเสียงประกาศจากรถที่แล่นผ่านมาจากระยะไกลก็ดังไม่หยุด
“...เจียงเหอ ผู้บัญชาการเขตเก้า ให้คำมั่นกับผู้มีพลังพิเศษทุกท่านที่เดินทางมาช่วยเหลือว่า หากใครถูกซอมบี้กัด ขอเพียงพามาถึงตัวเธอภายใน 30 นาที เธอจะช่วยย้อนบาดแผลของผู้บาดเจ็บกลับไปสู่สภาพก่อนติดเชื้อโดยไม่มีเงื่อนไข”
หลังหูทิพย์จับคำสำคัญได้อย่างแม่นยำ ซูเหมาเหมาก็ตื่นขึ้น
เจียงเหอ
เขาเปิดประตูรถออกไป ด้านนอกคือท้องฟ้าที่อาบด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็นอันงดงาม เตาเหล็กสำหรับก่อไฟบนพื้นเพิ่งมีเปลวไฟลุกขึ้น ซูหลานกำลังใส่เชื้อเพลิงที่เก็บมาได้ลงไป
เมื่อได้ยินเสียง เธอก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มถามว่า “คราวนี้ตื่นเร็วเชียวนะ?”
ท่ามกลางเสียงอื้ออึงบาดหูทั้งหมด มีเพียงเสียงของเธอที่อ่อนโยนแผ่วเบาดุจสายลม พัดพาอารมณ์หงุดหงิดของซูเหมาเหมาให้สงบลง
ซูเหมาเหมาปิดหู นั่งข้างเธออย่างหงอย ๆ แล้วเอนตัวพิง “เสียงดังเกินไป”
ซูหลานลูบโคนหูให้เขาอย่างสงสาร “ตอนนอนยังใช้พลังพิเศษหูทิพย์อยู่อีกเหรอ”
ซูเหมาเหมาเท้าคางบนตักเธอ ปล่อยให้ลูบแล้วตอบว่า “ต้องฟัง”
เขาชี้ไปยังหลังคาบ้านที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร “ในนั้นมีซอมบี้สามตัว ตรงนั้นมีสองตัว พอฟ้ามืดพวกมันก็จะออกมา”
ถึงตอนนั้นซูหลานจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ซูเหมาเหมาจึงไม่อยากหลับลึกเกินไป
“จริงเหรอ น่ากลัวจัง ดูท่าที่ที่แม่หามาค้างคืนจะไม่ค่อยดีเท่าไร”
“ไม่เป็นไร ผมฝังพวกมันได้ แม่ครับ คำว่าย้อนกลับหมายความว่ายังไง?”