ตอนลงมาชั้นล่าง ลิงยังถือปลั๊กหม้อหุงข้าวไว้แน่น สีหน้ามุ่งมั่นราวกับสาบานว่าจะพิสูจน์ฝีมือตัวเองให้ได้
ซูหลานยกเก้าอี้มาให้เขานั่ง ก่อนจะส่งสายตาเป็นประกายให้กำลังใจ “สู้ ๆ นะ นายต้องทำได้แน่”
ลิงฮึกเหิมขึ้นมาทันที “พี่สาวคนสวย ถ้าหุงข้าวหม้อนี้สำเร็จ ผมจะได้รางวัลแห่งความรักบ้างไหมครับ อย่างจุ๊บด้วยความรัก หรือกอดด้วยความรักก็ได้”
ดาวทะเลแบกถุงแป้งเดินผ่านมาพอดี จึงด่าเพื่อนร่วมทีมไปด้วย “รักบ้านแกสิ ไอ้โรคจิต คุณพี่ฉู่ ตามผมมา ผมพาไปห้องครัว”
ซูหลานยิ้มพลางพยักหน้า โบกมือให้ลิงแล้วเดินตามดาวทะเลเข้าไปในครัว ข้างในมีวัตถุดิบสารพัดกองอยู่เต็มไปหมด ทั้งเครื่องปรุงมากมาย อาหารจำพวกแป้ง รวมถึงผักสดกับหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิหนึ่งตะกร้า ฝาถังพลาสติกสูงกว่าหนึ่งเมตรที่อยู่ข้าง ๆ เปิดอยู่ ข้างในมีน้ำแร่จากภูเขาเต็มถัง
ห้องครัวช่างอุดมสมบูรณ์จริง ๆ! ดวงตาของซูหลานพลันเป็นประกาย
“ก่อนหน้านี้ผมทำธุรกิจตั้งแคมป์ดูดาวที่นี่ ถึงจะไม่ได้เงิน แต่ก็เหลือทางหนีทีไล่ให้ตัวเองไว้ ผักพวกนี้เราเพาะจากเมล็ดที่หาเองแล้วลองปลูกจนได้ผล ในถังมีถั่วลันเตาที่เพาะงอกแล้วด้วย แล้วก็มีน้ำพริก เอาไปคลุกข้าวได้ คุณพี่ฉู่อยากทำอะไร ก็ตามสบายเลยครับ ต้องการคนช่วยไหม?”
ซูหลานพยักหน้า “ถ้าทำคนเดียวคงช้ามาก ช่วยเด็ดถั่วงอกให้หน่อยได้ไหม?”
ดาวทะเลปลื้มปริ่มจนทำตัวไม่ถูก “อ๋อ ได้ครับ”
เขาเปิดผ้าที่คลุมถังไม้เพาะถั่วงอกออก มองดูข้างในแล้วถามว่า “เด็ดเท่าไรครับ?”
ซูหลานชะโงกไปดู “เด็ดทั้งหมดเลย”
“ยาวแค่ไหนครับ?”
ซูหลานเริ่มคิดว่าตัวเองเลือกคนช่วยผิดเสียแล้ว เธอเอื้อมมือไปเด็ดมาสองสามต้น แล้วยื่นให้เขาดู “ยาวประมาณนี้”