ซูหลานเริ่มสนใจหัวข้อนี้ขึ้นมา «แต่พวกแมลงยังอยู่นี่»
«แมลงกินเนื้อก็ได้รับผลกระทบจากไวรัสเหมือนกัน เพียงแต่พวกมันมีจำนวนมาก ตัวเล็กกว่า ผลกระทบเลยไม่ชัดเจนเท่าสิ่งมีชีวิตชนิดอื่น ฉันเคยสังเกตว่าหลังฝูงแมลงวันกินซากศพซอมบี้แล้ว พวกมันก็ชนกันเองด้วย แต่ปกติพวกมันก็บินสะเปะสะปะอยู่แล้ว เลยดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่ใช่แค่แมลงกินเนื้อ แมลงชนิดอื่นก็กำลังติดเชื้อและสูญพันธุ์ไปเรื่อย ๆ อย่างผึ้ง ไอน์สไตน์เคยพูดไว้ว่า หากผึ้งหายไปจากโลก มนุษย์ก็จะเหลือเวลาอีกเพียงสี่ปี เพราะถ้าไม่มีพวกมันช่วยผสมเกสร พืชจำนวนมากก็จะพลอยสูญพันธุ์ตามไปด้วย ตอนนี้ผู้รอดชีวิตทั่วโลกกำลังจับตาวิกฤตนี้อยู่ ทางการเริ่มสร้างระบบนิเวศปลอดเชื้อขึ้นมา เพื่อคุ้มครองสิ่งมีชีวิตที่ใกล้สูญพันธุ์และมีความสำคัญต่อระบบนิเวศโดยเฉพาะ»
ซูหลานจ้องเขาตาเป็นประกาย «คุณรู้อะไรเยอะจัง ต้องอ่านหนังสือมาเยอะมากแน่ ๆ พูดแล้วก็เขินนิดหน่อย ตอนเรียนมัธยมปลายฉันก็ออกไปทำงานแล้ว เจอสามีที่โรงงาน จากนั้นก็แต่งงานกัน ฉันอิจฉาคนฉลาดและเรียนเก่งแบบคุณมาตลอด»
นกฮูกหลบสายตาชื่นชมของเธอโดยไม่รู้ตัว พูดตามตรง เขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ถูกมองแบบนั้น แต่กลับแสร้งทำเสียงเรียบเฉย «ได้ยินมาจากวิทยุ คนรู้กันตั้งเยอะ ไม่ได้พิสูจน์ว่าฉันฉลาดสักหน่อย»
ดาวทะเลพึมพำอย่างน้อยใจ «นายฉลาดจะตาย ฉันพูดอะไรได้ยาวขนาดนี้ที่ไหนกัน…»
หมาป่าคาบบุหรี่ไว้ในปาก หยิบไฟแช็กขึ้นมาจะจุด แต่ดาวทะเลที่นั่งข้าง ๆ แย่งไปทันที «ตาแก่ติดบุหรี่เอ๊ย ยังจะให้ทั้งรถสูดควันบุหรี่มือสองของนายอีกหรือไง!»