คืนที่ซอมบี้ปรากฏตัว ซูหลานนั่งสอนซูเหมาเหมาสะกดคำอยู่ใต้แสงโคมไฟตั้งโต๊ะ โดยมีพจนานุกรมเล่มหนึ่งอยู่ในมือ
หลังสอนพินอินจบ เธอก็เขียนคำว่า “ยงเย่” ลงบนกระดาษขาว แล้วถามจ้งเหมยว่า “เธอคิดว่าคำนี้หมายถึงอะไร?”
จ้งเหมยตอบว่า “ราตรีนิรันดร์หรือเปล่า? นิรันดร์ก็แปลว่าตลอดกาล ส่วนราตรีก็คือกลางคืน”
ซูหลานพยักหน้า “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน เหมยเหมย เธอคิดว่ามีโอกาสไหมที่จะมีใครสักคนทำนายเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้?”
“น่าจะมีนะ อย่างรองผู้บัญชาการของพวกเราไง เขาคาดเดาเวลาชีวิตที่เหลือของแต่ละคนได้จากสีที่อยู่เหนือศีรษะ ถ้าเห็นว่าเหลือเวลาไม่มาก ก็แปลว่าการออกไปทำภารกิจอาจเป็นอันตราย ต้องอยู่ในฐานที่มั่น เขาช่วยชีวิตคนไว้ได้ตั้งหลายคน”
“แบบนั้นเรียกดูดวงได้อย่างเดียว” ซูหลานฟุบลงบนโต๊ะ มองคำว่า “ราตรีนิรันดร์” ที่เขียนไว้บนกระดาษ ก่อนเอียงคอครุ่นคิดแล้วพูดว่า “เหมยเหมย ถ้ามีคนบอกเธอเมื่อสิบปีก่อนว่า วันหนึ่งคนครึ่งโลกจะกลายเป็นซอมบี้เหมือนในหนัง เธอจะเชื่อไหม?”
“ไม่เชื่อ”
ซูหลานเองก็ไม่เชื่อ แต่เรื่องที่เจียงเหอเรียกชื่อจริงของเธอออกมาตอนสติเลอะเลือน ทั้งยังพูดถึงสถานะผู้ช่วงชิงของซูเหมาเหมา ทำให้เธออดใส่ใจไม่ได้
มีใครบอกเจียงเหอล่วงหน้าหรือเปล่าว่าจะมีผู้หญิงชื่อซูหลานพาผู้ช่วงชิงมาอยู่ข้างกาย แล้วแย่งพลังพิเศษของเธอไปจนทำให้เธอตาย?
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมเจียงเหอถึงไม่ระวังตัวเลยสักนิด? อย่างน้อยก็ประกาศจับผู้หญิงที่พาเด็กมาด้วยเหมือนเขตสิบห้า หรือประกาศให้ทั่วรู้ว่าผู้ช่วงชิงปรากฏตัวอีกแล้วก็ได้
ว่าแต่เขตสิบห้ารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนฆ่ากันนะ…
จู่ ๆ ซูเหมาเหมาพูดขึ้นว่า “สามตัวแล้ว”
จ้งเหมยงุนงง “สามตัวอะไร?”