ซูหลานยืนรออยู่หน้าหอพักเดิม พอตกบ่ายก็มีคนทยอยออกมาจากหลุมหลบภัยทางอากาศกว่าสามสิบคน พวกเขาขนทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดมาหยุดตรงหน้าเธอ
เธอกอดอก มองคนตรงหน้าที่ทั้งมอมแมมและหมดอาลัยตายอยาก “โธ่เอ๊ย ทำไมแต่ละคนทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจมากันเลยล่ะ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าฉันไปขอร้องพวกคุณมา ในเมื่อบอกว่าจะสร้างฐานที่มั่นขึ้นมาใหม่ ก็ต้องทำให้เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่พูดเล่น ๆ ฉันหวังว่าทุกคนจะทุ่มเทเต็มสิบสองส่วน สู้สุดกำลังเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่จนได้เห็นวันพรุ่งนี้”
จ้งเหมยถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่กระดาษเริ่มเหลืองออกมา ด้านหน้าของสมุดเป็นลายมือหัดเขียนของเด็ก ๆ ที่ยังไม่คล่องนัก ตรงหน้าเธอมีโต๊ะกับเก้าอี้เก่าชุดหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ใช้เป็นโต๊ะทำงานของเธอ
ซูหลานกล่าวว่า “ทุกคนมาลงทะเบียนข้อมูลของตัวเอง แล้วบอกด้วยว่าเมื่อก่อนทำงานอะไร หรือถนัดด้านไหน ถ้าไม่มี ก็บอกว่าไม่มี ทยอยกันมาทีละคน ห้ามโกหก”
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่หน้าสุดมองเด็กสาวสองคนตรงหน้าซึ่งทั้งยังสาวและผอมบาง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจมาพึ่งพาผู้มีพลังพิเศษของตัวเองนั้นหุนหันเกินไปหน่อย
แถมยังต้องเอาอาหารที่เก็บไว้กินในวันหน้าออกมามอบให้พวกเธอด้วย ถ้าพวกเธอฮุบไปแล้วไม่คืนให้ เขาก็ขาดทุนยับเยินไม่ใช่หรือ
เขาหยิบข้าวสารสองถุงของตัวเองขึ้นมา เตรียมกลับไปยังหลุมหลบภัยทางอากาศ ที่นั่นอย่างน้อยก็มีคนเยอะ ต่อให้ซอมบี้บุกเข้ามา ก็ยังมีคนขวางอยู่ข้างหน้าเขา
นอกจากเขาแล้ว หลายคนก็เริ่มมีท่าทีคิดถอยเช่นกัน เมื่อเห็นว่ามีคนเริ่มออกไป คนจำนวนไม่น้อยก็หันหลังเดินตามไป
ซูหลานเห็นความลังเลของพวกเขา เธอก้มลงกระซิบกับซูเหมาเหมาเบา ๆ ว่า “ปล่อย”
เถาวัลย์เส้นหนึ่งหดกลับลงดินอย่างรวดเร็ว ซอมบี้ที่ถูกขังอยู่ในหอพักได้รับอิสระ มันคำรามลั่นก่อนกระแทกบานประตูจนเปิด แล้วปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน