ซูเหมาเหมาเดินไปหาซูหลานที่นอนหมดแรงอยู่บนพื้น แล้วดึงเธอขึ้นมา
ซูหลานยังขวัญเสีย หันไปมองศพสองร่างนอกบ้าน ก่อนมองดินสดใหม่ที่ถูกขุดพลิกขึ้นมา เธออ้าปากค้าง ดวงตาเหม่อลอย
ในที่สุดเธอก็แน่ใจแล้วว่า ลูกชายวัย 4 ขวบของเธอ ซูเหมาเหมา เป็นอัจฉริยะที่ใช้พลังพิเศษฆ่าคนได้
มือข้างที่สะอาดของซูเหมาเหมาวางลงบนท้ายทอยซูหลาน เธอร้อง “โอ๊ย” แล้วได้สติกลับมา “เจ็บนะลูก”
ซูเหมาเหมาพูดอย่างไม่พอใจว่า “บวมแล้ว”
รู้อย่างนี้น่าจะจัดการคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน
ซูหลานลุกขึ้น “ไม่เป็นไร นวดหน่อยก็หายแล้ว”
เธอนับจำนวนคน ศพสองคนอยู่ในดิน อีกสองคนอยู่บนพื้น และอีกหนึ่งคนอยู่ในรถ
“ห้าคน แล้วผู้หญิงอีกคนล่ะ?”
ซูเหมาเหมาชี้ไปทางป่า “ตอนคนแรกตาย เธอก็วิ่งไปทางนั้นแล้ว”
“ดี” ซูหลานสูดหายใจลึก เธอคิดว่าควรพูดอะไรสักอย่าง แต่พอนั่งยอง ๆ ตรงหน้าลูกชาย มองดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น กลับพบว่าตัวเองพูดไม่ออก
จะพูดอะไร? จะบอกว่าเราโหดเหี้ยมเกินไป ฆ่าคนไปอีกสี่คนอย่างนั้นหรือ?
เธอเป็นคนอยากทำเรื่องให้ถึงขั้นนี้หรือไง? ทั้งที่อุตส่าห์ขวางประตูไว้ บอกให้พวกนั้นไปเสีย แต่พวกมันกลับพังประตูเข้ามาเอง
ถ้าก่อนหน้านี้พวกเธอไม่ได้แย่งพลังพิเศษมาสองคน คนที่ถูกปล้นคงเป็นเธอกับซูเหมาเหมา ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งกับเด็กที่ยังไม่โต
กฎศีลธรรมบนโลกนี้มีไว้ควบคุมแค่คนที่ยินดีทำตามเท่านั้น
แววตาซูหลานค่อย ๆ สงบนิ่ง เธอเปลี่ยนคำพูดที่ตั้งใจจะพูดเป็น “ลูกจ๋า ฆ่าคนในรถด้วย”
ซูเหมาเหมาไม่คัดค้าน พยักหน้า “ได้”
เขาเดินไปหาชายมีหนวดที่ถูกฆ่าตายเป็นคนแรก แล้วแตะเลือดของชายคนนั้นเล็กน้อย
ประมาณสองวินาทีต่อมา ซูเหมาเหมามองมือของตัวเอง มีเมือกสีดำผุดขึ้นมาชั้นหนึ่งและเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายกลายเป็นก้อนเมือกสีน้ำตาลดำ