เหนือศีรษะพวกเขา พลันมีเสียงนุ่มนวลดังขึ้น “ซอมบี้พวกนั้น พวกคุณเป็นคนล่อมาใช่ไหม?”
ทั้งสองเงยหน้าขึ้นตามเสียง แล้วก็ชะงักไปพร้อมกัน สายตาจับจ้องไม่วาง
หญิงสาวคนหนึ่งค่อย ๆ เดินลงมาจากบันได ผมยาวสีดำรวบเป็นหางม้าต่ำอย่างเรียบง่าย ปล่อยพาดอยู่บนไหล่ ใบหน้าของเธอมีรูปทรงงดงาม มองแวบแรกอาจไม่ใช่สาวสวยที่ทำให้คนตะลึง แต่กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัว
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย แววตาที่มองคนเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเอ็นดูและให้อภัย ให้ความรู้สึกอ่อนโยนราวกับไม่ว่าใครจะทำผิดอะไร ก็ย่อมได้รับการให้อภัยจากเธอ
พวกเขาจ้องหญิงสาวตาค้างอย่างคนคลั่งรัก ไม่พูดอะไรสักคำ จู่ ๆ ดินเหลืองที่พุ่งมาก็ป้ายหน้าเข้าเต็ม ๆ
ซูหลานหัวเราะพรืด “ทำไมไม่พูดล่ะ ฉันมีพลังพิเศษธาตุดินนะ ฉู่ยี แล้วพวกคุณล่ะ?”
ชายสวมแว่นถอดแว่นออก ปัดดินที่เกาะอยู่ออก เขาไม่ได้โกรธ กลับหัวเราะแห้ง ๆ “ผมชื่อดาวทะเล ไม่ใช่สิ ผะ...ผมชื่อเจี่ยงเจี๋ย”
ชายอีกคนไม่ได้ตอบตรง ๆ กลับถามซูหลาน “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่คนเดียว?”
ซูหลานผลักซูเหมาเหมาที่ทำหน้าตายอยู่ข้างหลังให้มายืนตรงหน้าพวกเขาเบา ๆ “ไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีลูกชายฉันด้วย”
ดาวทะเลร้องอย่างประหลาดใจ “คุณพาเด็กมาด้วยเหรอ! คุณอยู่ฐานไหน มีเพื่อนร่วมทีมอยู่แถวนี้ไหม?”
ซูหลานหุบยิ้ม สีหน้าเศร้าหมองลง ก่อนตอบเสียงเบา “ไม่มีเพื่อนร่วมทีม แล้วก็ไม่มีฐานที่มั่น สามีฉันหนีไปจากที่นี่พร้อมรถคันเดียวของบ้าน ฉันเลยไปไหนไกลไม่ได้ ต้องพาลูกซ่อนอยู่ในบ้าน พอเสบียงที่กักตุนไว้ใกล้หมดถึงค่อยเสี่ยงออกมาสักครั้ง”
ดาวทะเลเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาสบถด่า “สามีคุณมันไม่ใช่คนจริง ๆ!”