ซูเหมาเหมาพยักหน้า ก้มหน้าแกะกระดาษห่อลูกอมแล้วยื่นให้
ซูหลานดันมือเล็ก ๆ ของเขากลับไป «แม่ไม่เอา ยกให้ลูกเถอะ ตอนเด็ก ๆ แม่เคยกินแล้ว»
เธอมองไปยังตัวเมือง ความคิดเลือนรางผุดขึ้นในหัว
เธอไม่แย่งชิง แค่แอบตามทีมผู้มีพลังพิเศษไปเก็บกวาดของที่เหลืออยู่ แบบนี้ก็ไม่ได้หรือไง?
กลิ่นเน่าเหม็นลอยคลุ้งเหนือเมือง เมืองที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เงียบสงัดราวกับสุสานขนาดมหึมา
เสียงรถยนต์แล่นทำลายความเงียบ ตามมาด้วยเสียงกระแทก
รถตู้คันหนึ่งโผล่ออกมาจากหัวมุมถนน ชนซอมบี้ที่วิ่งตามเสียงออกมาบนถนนจนล้ม
ซอมบี้ละแวกนั้นถูกปลุกให้ตื่นพร้อมกัน ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างหงุดหงิด ก่อนทยอยปรากฏตัวออกมาจากเงามืด
«ลิง นายอ้อมไปทางข้าง ๆ ไม่ได้หรือไง? ต้องชนพวกมันกระเด็นด้วย?» ชายที่นั่งเบาะหลังบ่นไม่หยุด «กลัว ‘คนท้องถิ่น’ ไม่รู้หรือไงว่ามีแขกมาเยือน»
คนที่ถูกเรียกว่าลิงคือชายร่างผอมสูงบนเบาะคนขับ เขาหัวเราะแหะ ๆ ขณะขับทับเงาคนที่ยังลุกไม่ขึ้นจากพื้น «ยังไงเดี๋ยวก็ต้องสู้กันอยู่แล้ว ฆ่าทิ้งไปก่อนสักสองสามตัว»
บนรถมีผู้ชายห้าคน ทุกคนเรียกกันด้วยฉายา คนขับชื่อลิง ก่อนหน้านี้เคยเป็นช่างซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า มีพลังพิเศษสายไฟฟ้า
ชายใส่แว่นบนเบาะข้างคนขับเป็นหนุ่มติดบ้าน ฉายาดาวทะเล มีพลังพิเศษแปรเปลี่ยนร่างกาย
คนที่บ่นอยู่ตรงกลางมีฉายาว่านกฮูก เคยเป็นหมอ มีพลังพิเศษสายรักษา
ชายหนุ่มอีกคนชื่อหมาป่า เคยเป็นช่างซ่อมรถ มีพลังควบคุมโลหะ
ส่วนชายที่นั่งแถวหลังสุด สวมชุดลายพรางและเคยเป็นนักดับเพลิง ไม่มีฉายา ทุกคนเรียกเขาว่าหัวหน้าทีม เขาแจกวิทยุสื่อสารให้ทุกคน ก่อนพูดเสียงทุ้มต่ำ «ขอย้ำอีกครั้ง สวมหมวก ถุงมือ และหน้ากากให้เรียบร้อย ตรวจเกราะด้วย ระยะห่างระหว่างคนกับรถห้ามเกิน 500 เมตร จะได้ช่วยเหลือและถอนตัวได้ทันที ให้เอายากับอาหารเป็นหลัก ขนกลับมาก่อนค่อยดูวันหมดอายุ อย่าเสียเวลาอยู่ในอาคาร»