บทที่ 19 ฐานผู้รอดชีวิต
เหอเซิ่งขานรับเสียงหนึ่ง ไม่รู้ว่าซูหลานได้ยินหรือเปล่า เพราะข้างหูมีแต่เสียงของดาวทะเล
“ใช่ ๆ วาร์ปพริบตาได้ ในระยะ 10 เมตร ไม่มีใครแตะชายเสื้อหัวหน้าทีมเราได้หรอก!”
หมาป่าจิ้มหน้าอกดาวทะเล “แกนี่คายข้อมูลที่เรามีออกมาหมดแล้ว รีบ ๆ ไปทำงานได้แล้ว”
เมื่อประตูโกดังเปิดออก เสบียงที่อยู่ข้างในก็ทำให้ทุกคนตาลุกวาว
นอกจากข้าว แป้ง และน้ำมันที่มีอยู่เป็นจำนวนมากแล้ว บนชั้นวางยังเรียงรายไปด้วยเครื่องดื่ม ขนม และอาหารกระป๋องเป็นลัง ๆ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับอาหารพร้อมกินอื่น ๆ ก็มีไม่น้อย
“เก็บเกี่ยวได้เยอะจริง ๆ น่าเสียดายที่ทีมเราไม่มีคนมีพลังมิติ คงต้องกลับมาอีกหลายรอบ”
ซูหลานจูงมือซูเหมาเหมา ค่อย ๆ ก้าวข้ามบันไดที่พังระเนระนาดไปยืนตรงประตู พอเห็นอาหารด้านใน แววตาก็วูบไหวขึ้นเล็กน้อย
เธอมีมิติอยู่ แต่เป็นความลับที่พูดออกไปไม่ได้
ตรงทางเข้ามีรถเข็นขนของ เหอเซิ่งคว้ามาคันหนึ่งแล้วเข็นไปตรงหน้าซูหลาน “คุณเลือกก่อน”
ซูหลานถามตรง ๆ “ที่ให้ฉันเลือกเสบียงนี่ หมายความว่าพวกคุณไม่ได้คิดจะพาฉันกับลูกออกไปจากที่นี่ใช่ไหม?”
เหอเซิ่งตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ใช่ เราจะส่งพวกคุณไปฐานผู้รอดชีวิตเขตสิบห้าที่ใกล้ที่สุด”
ดาวทะเลอธิบายให้ฟังอย่างใส่ใจ “ตอนนี้ทั้งประเทศแบ่งออกเป็น 95 เขต แต่ละเขตกว้างประมาณครึ่งมณฑล และมีฐานผู้รอดชีวิตอยู่แห่งหนึ่ง คอยรับคนที่ยังมีชีวิตรอดในละแวกนั้น ถ้าตอนเข้าไปคุณบริจาคเสบียงได้จำนวนหนึ่ง ก็จะได้รับการดูแลเป็นพิเศษ”