แค่ขนย้ายขยะก็ใช้เวลาของซูหลานไปมากแล้ว บางทีเพราะลานทิ้งขยะตั้งอยู่ห่างไกลเกินไป หลายเดือนมานี้จึงไม่มีซอมบี้มารบกวน เธอขนเสบียงจากในเมืองไปพลาง ก่อป้อมปราการจากกองขยะไปพลาง
เพื่อกันกลิ่น เธอยังขุดต้นไม้ดอกหญ้ามาปลูกไว้บนพื้นที่ว่างชั้นในของปราสาทขยะด้วย ดอกไม้ใบหญ้าบางส่วนตายไป บางส่วนกลับยืนหยัดรอดชีวิต แม้จะช่วยฟอกอากาศได้ไม่มากนัก แต่พอมีต้นไม้แล้ว ที่พักของเธอก็ดูเหมือนลานบ้านในชนบทขึ้นมา
อากาศค่อย ๆ หนาวลง ซูหลานพบว่าเอวตัวเองหนาขึ้นกว่าเดิม แถมร่างกายก็อ่อนแอลง จากที่เคยทำงานได้ทั้งวัน ตอนนี้ขยับตัวได้แค่สองสามชั่วโมงก็ต้องนั่งพัก
ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเพราะกินแต่บะหมี่มาตลอดจนง่วงซึมจากการกินคาร์โบไฮเดรตมากเกินไป เพิ่งนึกขึ้นได้เอาทีหลังว่าประจำเดือนขาดหายไปนานแล้ว
เธอเดิมพันสำเร็จหรือเปล่า?
ซูหลานบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ด้านหนึ่งก็ดีใจที่โชคดี ตั้งใจอยากตั้งท้องก็ท้องได้จริง แต่อีกด้านก็อดหดหู่ไม่ได้ จู่ ๆ ก็กลายเป็นแม่เสียแล้ว ทั้งชีวิตเธอยังไม่เคยจูบปากผู้ชายเลยด้วยซ้ำ
เหตุผลหลักที่เธอตัดสินใจฉีดยาเข็มนั้น ก็เพราะถูกผู้ช่วงชิงกับซอมบี้ไล่ล่าในคืนนั้นจนขวัญเสีย
ซูหลานไม่เคยยอมรับได้ที่ตัวเองมีร่างกายธรรมดา ไม่ตื่นพลังพิเศษใด ๆ เลย
ถ้าจะกลายพันธุ์ก็กลายพันธุ์กันให้หมดสิ ทำไมมีพลังพิเศษแค่คนบางกลุ่ม? ยุติธรรมตรงไหน?
บางครั้งเธอก็เสียใจเหมือนกัน ได้ยินมาว่าผู้หญิงคลอดลูกเหมือนเดินผ่านประตูนรก ไม่มีหมอพยาบาลคอยช่วยเธอ หากพลาดพลั้งก้าวเข้าไปในประตูนรกขึ้นมาจะทำอย่างไร? ถ้าลูกคลอดออกมาแล้วเหมือนแม่ เป็นเด็กธรรมดาทั่วไป ต่อไปแม่ที่ไม่มีพลังพิเศษต้องเลี้ยงลูกที่ไม่มีพลังพิเศษ ชีวิตจะไปต่ออย่างไร…
จะไปต่อยังไงก็ช่าง! ยังไงเธอก็อยากคลอดลูก!