สองข้างทางเต็มไปด้วยรถยนต์ไร้เจ้าของ ภายในร้านค้ายังมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับงดงามวางอยู่ ของราคาแพงเหล่านั้นกลับมีค่าน้อยกว่าอาหารในกระเป๋าเดินทางของซูหลานเสียอีก เธอไม่แม้แต่จะชายตามอง
เธอพบจักรยานสาธารณะที่ไม่ได้ล็อกคันหนึ่ง วางกระเป๋าเดินทางไว้บนเบาะหลัง แล้วค่อย ๆ ปั่นออกจากเมืองอย่างระมัดระวัง
ซูหลานขับรถไม่เป็น จึงไปไหนไกลไม่ได้ และไม่รู้ด้วยว่ายังมีเมืองไหนปลอดภัยอยู่บ้าง เธอตั้งใจจะหาที่ซ่อนตัวในฉืออัน แล้วอดทนอยู่สักสองสามเดือนเพื่อดูว่าท้องของเธอจะมีความเคลื่อนไหวอะไรหรือไม่
ผู้คนในฉืออันตายไปมากมาย แทบไม่มีใครรอดชีวิต ซอมบี้แถบนี้จึงไม่ถูกดึงดูดเข้ามา และคงไม่มีฝูงซอมบี้มหาศาลเหมือนเมื่อหลายวันก่อนอีก
โชคดีที่ตลอดทางระหว่างหาที่ซ่อน ซูหลานไม่พบคนที่ยังเคลื่อนไหวได้เลย ส่วนศพนั้นเห็นอยู่ไม่น้อย ล้วนถูกทิ้งตากแดดกลางแจ้ง ช่วงแรกซูหลานยังเบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นภาพชวนให้ต้องเซ็นเซอร์เหล่านั้น แต่พอเห็นมากเข้า เธอก็เริ่มด้านชา
ก่อนฟ้ามืด เธอผ่านสถานที่ฝังกลบขยะแห่งหนึ่งนอกเมือง จึงหยุดยืนมองกองขยะสูงราวเนินเขาซึ่งไม่มีใครมาเก็บกวาด
กลิ่นเหม็นรุนแรง ทำเลก็ห่างไกล ไม่ว่าจะซอมบี้หรือมนุษย์ต่างก็ต้องถอยห่าง
ที่สำคัญที่สุดคือ ด้านในมีกระท่อมซึ่งใครสักคนที่เก็บของเก่าน่าจะสร้างไว้ ทั้งยังต่อท่อน้ำกับสายไฟไว้ด้วย แน่นอนว่าทั้งสองอย่างใช้การไม่ได้แล้ว แต่ก็แสดงว่าครั้งหนึ่งเคยมีคนอาศัยอยู่ในกระท่อมนั้น และต่อไปก็ยังใช้เป็นที่พักได้