“บอกไปแล้ว”
ซูหลานยกมือปิดปาก ถอยกรูด จบเห่แล้ว จบเห่แน่ ๆ เธอคงไม่ได้ด่าพี่สาวคนนี้ไปหรอกนะ!
แอนเซอลีนเลียนเสียงพร้อมสีหน้าอินจัด “เธอร้องไห้พลางตะโกนว่า ‘สามี ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน อย่าทิ้งฉันกับลูกไปนะ~’”
ซูหลาน: …พี่สาวต่างหากที่พูดจาเพ้อเจ้อ
เธอไม่มีสามีสักหน่อย!!
ซูหลานหมดคำจะพูดจนสีหน้าชาไปหมด เธอขี้เกียจสนใจอีกฝ่าย หันไปตบก้นซูเหมาเหมาเบา ๆ “ตื่นได้แล้วเบบี๋”
เปลือกตาซูเหมาเหมาขยับ กำหมัดแน่น ใบหน้าทั้งหน้าบูดเบี้ยวออกแรง ดูเหมือนอยากลืมตาแต่ทำไม่ได้
“หลังจากเธอหลับเมื่อคืน เขาใช้พลังพิเศษ”
แอนเซอลีนเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียง โน้มตัวลงยื่นมือไปหาเด็กน้อย ซูหลานพุ่งเข้าไปขวาง ใช้ร่างกายบังลูกชายไว้ ราวกับแม่แมวปกป้องลูกน้อยใต้ท้อง เธอเงยหน้าฝืนยิ้ม “เขาใช้พลังพิเศษทำอะไรเหรอ?”
แอนเซอลีนแสยะยิ้มเย็นเยียบ “สู้กับฉัน อยากฆ่าฉันให้ตาย”
ตั้งแต่เช้ามา อารมณ์ของซูหลานก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะ เดี๋ยวพุ่งขึ้นฟ้า เดี๋ยวดิ่งลงเหว
เธอคุกเข่าบนเตียง ประนมมือยกขึ้นเหนือศีรษะ โขกหัวดังปึง ๆ ๆ หลายที “ขอโทษนะพี่สาว ผู้ใหญ่ไม่ถือสาเด็ก อย่าเอาเรื่องเขาเลย”
แอนเซอลีนมองท่าทางนอบน้อมของซูหลาน มุมปากค่อย ๆ คลายลง หากตอนนี้มีคนที่สามอยู่ด้วย คงเห็นว่าดวงตาของซอมบี้ระดับสูงที่มองมนุษย์นั้นเต็มไปด้วยความสงสาร
แต่น้ำเสียงของซอมบี้ยังคงสบาย ๆ ปนเย้าหยอกเหมือนเคย “เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ขอโทษแล้วจะจบหรอกนะ ในฐานะแม่ เธอต้องทำอะไรสักอย่างชดเชยที่ทำให้ฉันตกใจสิ”