“ซาบซึ้งมาก แต่ไม่ได้หวั่นไหว”
ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเหมาเหมางึมงำเสียงอ่อนว่า “หม่าม้า”
ในที่สุดความกังวลของซูหลานก็จางหายไป เสียงของเธอหวานอยู่แล้ว ยิ่งพูดกับลูกชายก็ยิ่งนุ่มนวลราวกับก้อนเมฆ
“ตื่นแล้วเหรอ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ไม่” ซูเหมาเหมานั่งตัวตรง แก้มบวมตุ่ยเพราะเพิ่งตื่นนอน ดวงตาเหม่อลอยอยู่พักใหญ่กว่าจะจับจุดได้ ไม่นานก็ทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “หม่าม้า ผมอยากหาพลังพิเศษที่ทำให้ตัวสูงขึ้นได้”
แอนเซอลีนที่นั่งเบาะหลังดับฝันเขา “สูงขึ้นแล้วก็สู้ฉันไม่ได้อยู่ดี”
ซูเหมาเหมาหน้าบึ้งกว่าเดิม “ไม่มีใครคุยกับคุณสักหน่อย!”
“แต่ฉันจะคุยกับนาย”
ซูหลานรู้สึกเหมือนบนรถมีเด็กอยู่สองคน แต่ลูกชายวัยสี่ขวบของเธอดูเป็นผู้ใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วไม่สนใจแอนเซอลีนอีก
“ข่าวร้าย ฐานที่มั่นเขตสี่สิบเก้าถูกยึด หลังมีซอมบี้ระดับสามปลอมตัวเป็นผู้รอดชีวิตแฝงตัวเข้าไป จำนวนผู้รอดชีวิตเหลือไม่ถึง 40 เปอร์เซ็นต์ ขอให้ทุกฐานที่มั่นเตรียมป้องกันอย่างเข้มงวด หากพบผู้ที่มาขอพึ่งพิงมีท่าทีต้องสงสัยว่าติดเชื้อหรือเป็นซอมบี้ระดับสูง อย่าลังเล ให้กำจัดทันที! อย่าลังเล ให้กำจัดทันที!”
น้ำเสียงเคร่งขรึมที่จู่ ๆ ดังขึ้นนำข่าวร้ายหนักหน่วงราวเสียงระฆังมรณะไปสู่ผู้คนทั่วประเทศ แม้แต่ยามสนธยาก็ราวกับถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน เป็นลางบอกเหตุว่าโลกกำลังมุ่งหน้าสู่ความมืดมิด
วิทยุบนรถกำลังรายงานเรื่องสยองขวัญของซอมบี้ระดับสาม ส่วนซูหลานข้างรถกำลังพยายามเปิดประตูบ้านพักหลังหนึ่ง โดยมีซอมบี้ระดับสามอยู่ด้วย